Ο γάμος του Καραχμέτη
| Συγγραφέας | Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης |
|---|---|
| Τίτλος | Ο γάμος του Καραχμέτη |
| Γλώσσα | Ελληνικά |
| Ημερομηνία δημοσίευσης | 1914 |
| Μορφή | διήγημα |
| Θέμα | γάμος αγιογραφία |
| δεδομένα () | |
Ο γάμος του Καραχμέτη είναι διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύθηκε το 1914 μετά τον θάνατο του συγγραφέα το 1911.
Υπόθεση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στη Σκιάθο, ο πενηντάχρονος Κουμπής (Καραχμέτης), προεστός του χωριού, υποφέρει επειδή ο επί δεκαπέντε χρόνια γάμος του με τη σαραντάχρονη Σεραϊνώ παραμένει άτεκνος. Θεωρώντας την απόκτηση παιδιών απαραίτητη, αποφασίζει να πάρει δεύτερη γυναίκα. Έτσι, απαγάγει τη νεαρή τριαντάχρονη Λελούδα και την παντρεύεται. Η πράξη του φέρνει ένταση και αναστάτωση, καθώς κινείται έξω από τα ηθικά και κοινωνικά όρια. Παρ’ όλα αυτά, η Σεραϊνώ αντιμετωπίζει την κατάσταση με υπομονή και αυτοθυσία. Αντί να αντιδράσει, αποδέχεται την επιλογή του συζύγου της και εκφράζει την πρόθεση να μείνει κοντά του και να αναθρέψει τα παιδιά που θα κάνει το νέο ζευγάρι. Πράγματι, η Σεραϊνώ αναθρέφει τα οκτώ παιδιά που έκανε η Λελούδα και τελικά, όπως μας αφήνει να καταλάβουμε ο Παπαδιαμάντης, η Σεραϊνώ αγίασε.[1]
Θεατρικές διασκευές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το διήγημα διασκευάστηκε για το θέατρο σε σκηνοθεσία της Όλια Λαζαρίδου και παρουσιάστηκε στο Από Μηχανής Θέατρο το 2017.[2]
Κριτική
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σύμφωνα με τον Κώστα Γεωργουσόπουλο, Ο γάμος του Καραχμέτη είναι ένα αριστούργημα, ενώ επιπλέον θεωρεί ότι «Δεν έχει γραφεί, στα Ελληνικά τουλάχιστον, πιο εξαίσιο κείμενο για το μαρτύριο να είσαι γυναίκα στον τόπο αυτό, κυρίως παλαιότερα, χωρίς να αγνοώ σύγχρονες τραγωδίες στο άστυ!»[3]
Και ο Σταύρος Ζουμπουλάκης γράφει ότι το θέμα του διηγήματος δεν είναι τόσο ο γάμος όσο τελικά η αγιότητα. Σύμφωνα με τον Σταύρο Ζουμπουλάκη, «Η άτεκνη Σεραϊνώ η Κουμπίνα, που θα δεχτεί χωρίς πικρία τη Λελούδα, τη δεύτερη σύζυγο του Κουμπή, και θα μείνει μαζί τους, και θα μεγαλώσει τα παιδιά τους, είναι ένας άνθρωπος που έχει βγει ολότελα έξω από τα όρια της ανθρώπινης δοσοληψίας, που βρίσκεται μακριά και πέρα από το εμόν και το σον, είναι απολύτως ο άγιος άνθρωπος, με την εκκλησιαστική σημασία της λέξης. [...] Εκεί που ο σύγχρονος άνθρωπος της ψυχαναλυτικής κουλτούρας θα δει μαζοχισμούς και άλλες ψυχοπαθολογίες, ο Παπαδιαμάντης κάνει απερίφραστα λόγο για αγιότητα, δηλαδή για τη δίχως όρια καλοσύνη, για την αγάπη που, επειδή ακριβώς ου ζητεί τα εαυτής, δεν ξεχωρίζει εχθρούς και φίλους, αλλά αποτελεί κατάργηση της διάκρισης αυτής.»[1]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Άπαντα. Τόμος 13. Αγάπη στον κρεμνό και άλλα διηγήματα. Προλογικό σημείωμα Σταύρος Ζουμπουλάκης. Φιλολογική επιμέλεια Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος. Το Βήμα. Αθήνα. 2011. ISBN 978-960-503-023-0.
- ↑ Μαρία Κρύου. Ο γάμος του Καραχμέτη. athinorama.gr. 02/11/2017. Ανακτήθηκε στις 03/04/2026.
- ↑ Κώστας Γεωργουσόπουλος. «Ο γάμος του Καραχμέτη»: Το άγιο θύμα. tanea.gr. 16/07/2017. Ανακτήθηκε στις 03/04/2026.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Εταιρεία Παπαδιαμαντικών Σπουδών. Ὁ Γάμος τοῦ Καραχμέτη (1914). papadiamantis.net. Ανακτήθηκε στις 03/04/2026.
