Λεοπόλδος του Όλμπανι
Ο Λεοπόλδος (αγγλ. Leopold, Duke of Albany, 7 Απριλίου 1853 - 28 Μαρτίου 1884) του Οίκου της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας ήταν πρίγκιπας του Ηνωμένου Βασιλείου και δούκας του Ώλμπανυ. Στον Οίκο του είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Λεοπόλδου.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παιδικά χρόνια και εκπαίδευση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ο Λεοπόλδος Γεώργιος Δουνκανός Αλβέρτος γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1853 στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ στο Λονδίνο, το όγδοο παιδί και ο τέταρτος γιος της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου- Γόθας. Κατά τη διάρκεια του τοκετού, η βασίλισσα Βικτωρία επέλεξε να χρησιμοποιήσει χλωροφόρμιο, συνηγορώντας έτσι στη ευρεία χρήση αναισθησίας κατά τον τοκετό. Το χλωροφόρμιο χορηγήθηκε από το Δρ. Τζον Σνόου.[7] Οι γονείς του τον ονόμασαν Λεοπόλδο από τον κοινό θείο τους, Λεοπόλδο Α΄ του Βελγίου.
Βαπτίσθηκε στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του Μπάκιγχαμ από τον τον Τζον Μπερντ Σάμνερ, Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ. Νονοί του ήταν ο Γεώργιος Ε΄ του Αννοβέρου, η Αυγούστα, Πριγκίπισσα της Πρωσίας, η Μαρία Αδελαΐδα του Καίμπριτζ και ο Ερνέστος Α΄ του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ.
Ο Λεοπόλδος κληρονόμησε την αιμορροφιλία από τη μητέρα του και ήταν ευαίσθητο παιδί. Υπήρχαν εικασίες ότι κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Λεοπόλδος έπασχε από ελαφράς μορφής επιληψία[8], όπως ο μικρανεψιός του, Ιωάννης.
Οι πνευματικές ικανότητες του Πρίγκιπα ήταν εμφανείς από την παιδική του ηλικία. Ο ποιητής Άλφρεντ Τέννυσον και ο φίλος του, φιλόσοφος Δρ. Τζέημς Μάρτινω, γνώριζαν τα παιδιά της Βασίλισσας και είχαν σημειώσει ότι ο Λεοπόλδος, ο οποίος συχνά "θεωρήθηκε παιδί με προσεγμένο μυαλό, υψηλούς στόχους και αξιοσημείωτες προσδοκίες".[9]
Το 1861 ο πατέρας του πέθανε σε ηλικία 42 ετών μετά από ασθένεια. Η δεμένη οικογένεια θρήνησε τον πρίγκιπα Αλβέρτο, ενώ η μητέρα του απομακρύνθηκε από τη δημόσια ζωή.
Το 1872 εισήχθη στο Κολλέγιο Κράιστ Τσερτς της Οξφόρδης, όπου παρακολούθησε μαθήματα για πολλούς κλάδους και έγινε πρόεδρος της σκακιστικής λέσχης. Ενώ φοιτούσε, μυήθηκε στον ελευθεροτεκτονισμό. Όταν ενηλικιώθηκε (1874), έγινε μέλος του βασιλικού συμβουλίου και έλαβε ετήσιο επίδομα 15,000 λιρών. Αποφοίτησε με τιμητικό δίπλωμα Νομικής το 1876 και έπειτα ταξίδεψε στην Ευρώπη. Το 1880 έκανε περιοδεία στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες με την τέταρτη αδελφή του, Λουίζα, της οποίας ο σύζυγος, Μαρκήσιος του Λορν, ήταν κυβερνήτης του Καναδά. Ήταν προστάτης του σκακιού και το Σκακιστικό Τουρνουά του 1883 στο Λονδίνο πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του.
Καθώς η αιμορροφιλία του ήταν απαγορευτικός παράγοντας για καριέρα στο ναυτικό, επέλεξε να γίνει προστάτης των τεχνών και της λογοτεχνίας και ήταν ανεπίσημος γραμματέας της μητέρας του. Αργότερα, επιδίωξε να αναλάβει καθήκοντα του αντιβασιλέα του Καναδά και της Βικτόρια στην Αυστραλία, όμως η βασίλισσα Βικτωρία αρνήθηκε να του τα δώσει, προς μεγάλη του απογοήτευση. Είχε, ακόμη, τιμητικούς στρατιωτικούς τίτλους.
Γάμος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Λεοπόλδος, που ασφυκτιούσε από την επιθυμία της μητέρας του να τον κρατήσει στο σπίτι, είδε το γάμο ως τη μόνη του ελπίδα για ανεξαρτησία. Λόγω της αιμορροφιλίας του δυσκολεύτηκε να βρει σύζυγο. Η κληρονόμος Φράνσες Έβελυν "Ντέιζυ" Μέυναρντ ήταν μια από τις γυναίκες που θεωρούσε πιθανή νύφη[10]. Γνωρίστηκε με την Άλις Λίντελ, κόρη του αντιδημάρχου της Οξφόρδης, για την οποία ο Λιούις Κάρρολ έγραψε τις Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. Έχει προταθεί ότι ήθελε να την παντρευτεί, αν και άλλοι προτείνουν ότι προτιμούσε την αδερφή της, Ήντιθ (της οποίας αργότερα υπήρξε νεκροπομπός, στις 30 Ιουνίου 1876).[11]
Ο Λεοπόλδος σκεφτόταν επίσης τη δεύτερη του εξαδέλφη του, Φρειδερίκη του Αννοβέρου, για νύφη. Αντ' αυτού έγιναν φίλοι και εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλο για το υπόλοιπο της ζωής του.[10] Άλλες αριστοκρατικές γυναίκες που ακολούθησαν ήταν η Βικτωρία της Βάδης, η Στεφανία του Βελγίου, η Ελισάβετ της Έσσης-Κάσσελ και η Καρολίνα Ματθίλδη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ[10]. Ο Λεοπόλδος αγαπούσε πολύ τη Μαίρυ Μπάρινγκ, κόρη του Λόρδου Άσμπερτον, αλλά, παρόλο που τον αγαπούσε επίσης, στα 19 της χρόνια ένιωθε ότι ήταν πολύ μικρή για να παντρευτεί.[10]
Μετά την απόρριψη από αυτές τις γυναίκες, η Βικτωρία, που επέμενε σε γάμο με κόρη Προτεσταντικής βασιλικής οικογένειας, πρότεινε μια συνάντηση με την Ελένη, κόρη του Γεωργίου Βίκτωρα του Βάλντεκ και Πύρμοντ. Μία από τις αδελφές της είχε παντρευτεί το Γουλιέλμο Γ΄ της Ολλανδίας και η οικογένειά της είχε αποκτήσει μεγαλύτερο κύρος. Στις 27 Απριλίου 1882 ο Λεοπόλδος και η Ελένη παντρεύτηκαν στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Μετά το γάμο το ετήσιο επίδομά του αυξήθηκε σε 25,000 λίρες. Ο Λεοπόλδος και η Ελένη απολάμβαναν έναν ευτυχισμένο (αν και σύντομο) γάμο. Απέκτησαν δύο παιδιά, την Αλίκη και τον Καρόλο Εδουάρδο.
Το τέλος
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Λεοπόλδος είχε αιμορροφιλία διαγνωσμένη ήδη από την παιδική ηλικία. Τον Φεβρουάριο του 1884 ο Λεοπόλδος πήγε στις Κάννες κατόπιν εντολής του γιατρού: ο πόνος των αρθρώσεων είναι ένα σύμπτωμα της αιμορροφιλίας και το χειμωνιάτικο κλίμα στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν πάντα δύσκολο γι' αυτόν. Η σύζυγός του, έγκυος την εποχή εκείνη, παρέμεινε στο σπίτι, αλλά τον ώθησε να φύγει.
Στις 27 Μαρτίου, βρισκόμενος στην κατοικία του στις Κάννες, τη «Βίλλα Νεβάδα», γλίστρησε και έπεσε τραυματίζοντας το γόνατό του και χτυπώντας το κεφάλι του. Πέθανε τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης μέρας, προφανώς από εγκεφαλική αιμορραγία, σε ηλικία 30 ετών. Το βασίλειο είχε επίσημο πένθος από τις 30 Μαρτίου 1884 έως τις 11 Μαΐου 1884.[12] Ο γιος του, Κάρολος Εδουάρδος, τον διαδέχθηκε ως 2ος Δούκας του Ώλμπανυ τέσσερις μήνες αργότερα, αμέσως μετά τη γέννησή του στις 19 Ιουλίου.
Αφού πέθανε έξι χρόνια μετά τη δεύτερη αδελφή του, Αλίκη, ο Λεοπόλδος ήταν το δεύτερο από τα παιδιά της βασίλισσας Βικτωρίας που πέθανε. Η μητέρα του έζησε άλλα δεκαεπτά χρόνια, οπότε έζησε και το θάνατο ενός τρίτου παιδιού της, Αλφρέδου (1900).[13]
Κάθε κόρη αιμορροφιλικού είναι φορέας του γονιδίου της αιμορροφιλίας. Ως εκ τούτου, η κόρη του Λεοπόλδου, Αλίκη, κληρονόμησε το γονίδιο της αιμορροφιλίας και το πέρασε στον πρωτότοκο γιο της, Ροβέρτο, που πέθανε σε ηλικία 20 ετών.[14]
Οικογένεια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Νυμφεύτηκε το 1882 την Ελένη, κόρη του Γεωργίου Βίκτωρα του Βάλντεκ και Πύρμοντ, και είχε δύο τέκνα:
- Αλίκη (1883 - 1981), παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο του Τεκ (μετέπειτα του Κέιμπριτζ), 1ο Κόμη του Αθλόουν. Απέκτησαν 3 παιδιά.
- Κάρολος Εδουάρδος (1884 - 1954), Δούκας της Σαξονίας-Κοβούργου-Γόθας, παντρεύτηκε τη Βικτωρία Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ. Απέκτησαν 5 παιδιά.
Πρόγονοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Rigg, James McMullen (1893). "Leopold George Duncan Albert". In Lee, Sidney. Dictionary of National Biography. 33. London: Smith, Elder & Co.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage. p10066.htm#i100657. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.
- 1 2 «Brockhaus Enzyklopädie» (Γερμανικά) F.A. Brockhaus. 1796. albany-leopold.
- 1 2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 16724508q.
- ↑ (Αγγλικά) Hansard 1803–2005. mr-leopold-gotha. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2022.
- ↑ p10066.htm#i100657. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2020.
- ↑ hdl
.handle ..net /10648 /173db2c2-d2d8-11e8-828a-00505693001d - ↑ Woodham-Smith, Cecil (1972). Queen Victoria: From her birth to the death of the Prince Consort. New York: Alfred A Knopf. pp. 333–334
- ↑ Nelson, Michael (2001). Queen Victoria and the Discovery of the Riviera. London: I B Tauris. pp. 37–38. ISBN 9781860646461.
- ↑ Greenwood, Grace (1883). Queen Victoria, her girlhood and womanhood. Montreal: Dawson Bros. Retrieved Jan 21, 2014.
- 1 2 3 4 Zeepvat, Charlotte (1998). Prince Leopold: The Untold Story of Queen Victoria's Youngest Son. Sutton Publishing. ISBN 0-7509-3791-2
- ↑ "Home News". Nelson Evening Mail. 11 (233). 22 September 1876. p. 4. Retrieved 5 August 2010
- ↑ "No. 24411". The London Gazette. 29 March 1884. p. 435
- ↑ "boys clothing: British royalty Victoria-the children". Histclo.com. Retrieved 12 August 2011
- ↑ Russel, Peter; Hertz, Paul; McMillan, Beverly. Biology: The Dynamic Science. Belmon, CA: Brooks/Cole. p. 265
