close
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κωνσταντίνος Καλοζύμης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Κωνσταντίνος Καλοζύμης ήταν Έλληνας θεολόγος και ιεράρχης του 19ου αιώνα, ο οποίος διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Φθιώτιδος.

Βιογραφικά στοιχεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Μαρούσι Αττικής το 1840 ή 1841 και ήταν ο τρίτος γιός του Νικολάου και της Μαρίας Καλοζύμη[1]. Είχε τουλάχιστον άλλα τέσσερα αδέρφια και ο αμέσως μεγαλύτερος αδερφός του, ο Ιωάννης, ήταν ιερέας[2]. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, γύρω στο 1860, γράφτηκε στην Θεολογική Σχολή Αθηνών. Νυμφεύθηκε και αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας στον Άγιο Γεώργιο Καρύτση, αναπτύσσοντας μεγάλη δραστηριότητα και αρθρογραφώντας σε εφημερίδες.

Απέκτησε έναν γιο, αλλά η γυναίκα του πέθανε το 1866[2]. Μετά τον θάνατό της, εγκαταστάθηκε με τον γιο του στην Λειψία της Γερμανίας για να τελειοποιήσει τις θεολογικές του σπουδές και να εργαστεί. Εκεί ανέλαβε και καθήκοντα δασκάλου και εφημερίου της ελληνικής κοινότητας, ασχολήθηκε με τις μεταφράσεις και την συγγραφή και εξέδωσε τέσσερα βιβλία[2]. Η εφημερίδα «Νέα Ημέρα» που εκδιδόταν στην Τεργέστη, φιλοξένησε κατ' επανάληψη αξιόλογες θεολογικές και φιλοσοφικές μελέτες του[1]. Το 1888 πέθανε ο γιος του και κατόπιν γύρισε στην Αθήνα, όπου αφοσιώθηκε στην γραφή Θεολογικών βιβλίων, αλλά και στην μετάφραση γερμανικών έργων.

Το 1894, μετά από 17 χρόνια χηρείας του θρόνου της Φθιώτιδας, η Ιερά Σύνοδος τον εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο Φθιώτιδος. Χειροτονήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1894. Η θητεία του σημαδεύτηκε από τον καταστροφικό ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, κατά τον οποίο ο οθωμανικός στρατός έφτασε στα πρόθυρα της Λαμίας[2].

Απεβίωσε έπειτα από σύντομη ασθένεια στις 31 Ιανουαρίου 1902 σε ηλικία 62 ετών και κηδεύτηκε στον τότε Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Λαμία[3]. Ενταφιάστηκε στη Λαμία.[4]

  1. 1 2 Ανδριτσοπούλου 2022, σελ. 21.
  2. 1 2 3 4 Αμαρυσία.
  3. Μάρκου, Μάρκος. «Αρχιεπίσκοπος Φθιώτιδος Κωνσταντίνος Καλοζύμης (+ 31-01-1902)». users.sch.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2025.
  4. Ανδριτσοπούλου 2022, σελ. 22.