Εκλογές στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο
Στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο (έμμεσα) και για τη Βουλή των Αντιπροσώπων (από το λαό). Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2010, ανέλαβε πρωθυπουργός η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της χώρας.
Προεδρική εκλογή
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η εκλογή του Προέδρου γίνεται έμμεσα από ειδικό Εκλεκτορικό Κολέγιο (Electoral College) που αποτελείται από όλα τα 41 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και όλα τα 31 μέλη της Γερουσίας, και επιπρόσθετα των προέδρων και των δύο σωμάτων. Για να κερδίσει ένας υποψήφιος τις εκλογές, πρέπει να λάβει τη σχετική πλειοψηφία των ψηφοδελτίων που έχουν καταμετρηθεί, ενώ πρέπει να υπάρχει απαρτία που να αποτελείται από τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, 10 Γερουσιαστές και 12 ακόμη μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, ώστε η εκλογή να θεωρηθεί έγκυρη. Εάν μόνο ένας υποψήφιος προταθεί να συμμετάσχει στις εκλογές, θεωρείται ότι έχει εκλεγεί πρόεδρος χωρίς να απαιτείται η διεξαγωγή ψηφοφορίας.[1]
Ιστορικό προεδρικών εκλογών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Εκλογή Προέδρου διεξήχθη τα έτη 1976, 1982, 1987, 1992, 1997, 2003, 2008, 2013, 2018 και 2023.
Πρόσφατη προεδρική εκλογή (2023)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στην πιο πρόσφατη προεδρική εκλογή στις 20 Ιανουαρίου 2023 πρόεδρος εξελέγη από το Εκλεκτορικό Κολέγιο η ανεξάρτητη (προταθείσα ως υποψήφια από την κυβέρνηση) Κριστίν Κανγκάλου με 48 ψήφους (ποσοστό 68,57%) έναντι 22 ψήφων (31,43%) για τον επίσης ανεξάρτητο, προταθέντα ως υποψήφιο από την αντιπολίτευση, Ισραέλ Ράτζα Χαν.[2]
2008
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις 4 Φεβρουαρίου του 2008 ο Πρόεδρος [3] Μάξγουελ Ρίτσαρντς εγκρίθηκε ως μοναδικός υποψήφιος από 15 βουλευτές.[4] Η εκλογή Προέδρου έγινε από Επιτροπή αποτελούμενη και από τα δύο σώματα του Νομοθετικού Σώματος[5] και ο Ρίτσαρντς επανεξελέγη στις 11 Φεβρουαρίου του 2008, όπως άλλωστε αναμενόταν.[6]
2013
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 15 Φεβρουαρίου 2013 ο Άντονι Καρμόνα εξελέγη χωρίς αντίπαλο και ανέλαβε καθήκοντα στις 18 Μαρτίου 2013.[7]
2018
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Βουλευτικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η κάτω βουλή είναι η Βουλή των Αντιπροσώπων και επιλέγει τον αρχηγό της κυβέρνησης (Πρωθυπουργός). Το κοινοβούλιο έχει δύο σώματα: τη Βουλή των Αντιπροσώπων (House of Representatives) με 41 μέλη που εκλέγονται για 5ετή θητεία σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, και τη Γερουσία (Senate) με 31 μέλη, από τα οποία τα 16 διορίζονται με πρόταση του πρωθυπουργού και 6 γερουσιαστές από την αντιπολίτευση που διορίζονται έπειτα από πρόταση του αρχηγού της αντιπολίτευσης. Εκλογές γίνονται και στους 14 δήμους.[8] Η Συνέλευση του Τομπάγκο (Tobago House of Assembly) ασχολείται με τα ζητήματα του νησιού Τομπάγκο.
Πρόσφατες γενικές εκλογές (2025)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ιστορικό εκλογών
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1925
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο για πρώτη φορά στις 7 Φεβρουαρίου 1925.[9]
Το Νομοθετικό Συμβούλιο είχε ιδρυθεί το 1831, αλλά ήταν ένα πλήρως διορισμένο σώμα.[9] Τον Ιούλιο του 1921 το Δημοτικό Συμβούλιο του Σαν Φερνάντο συγκάλεσε δημόσια συνέλευση στη Βιβλιοθήκη Κάρνεγκι, το αποτέλεσμα της οποίας ήταν ένα ομόφωνο αίτημα για εκλεγμένη εκπροσώπηση. Παρόμοια αιτήματα προέκυψαν στη συνέχεια από την Αρίμα και το Πορτ οφ Σπέιν.[9] Μέσα σε λίγα χρόνια, οι βρετανικές αρχές συμφώνησαν σε ένα εν μέρει εκλεγμένο νομοθετικό συμβούλιο, αν και με το δικαίωμα ψήφου περιορισμένο από ένα αυστηρό εκλογικό σύστημα.
Εκλογικό σύστημα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το αναδιοργανωμένο Νομοθετικό Συμβούλιο είχε 12 επίσημα μέλη (δημόσιους υπαλλήλους), έξι διορισμένα μέλη, επτά εκλεγμένα μέλη και τον Κυβερνήτη, ο οποίος υπηρετούσε ως πρόεδρος της νομοθετικής αρχής. Τα επτά εκλεγμένα μέλη εκλέγονταν από μονοεδρικές περιφέρειες. Το εκλογικό δικαίωμα περιοριζόταν σε άτομα που κατείχαν ακίνητη περιουσία στην περιφέρειά τους με φορολογητέα αξία 60 δολαρίων (ή κατείχαν ακίνητη περιουσία αλλού με φορολογητέα αξία 48 δολαρίων) και ενοικιαστές ή φιλοξενούμενους που κατέβαλαν τα ίδια ποσά σε ενοίκιο. Η ηλικία ψήφου ήταν τα 21 έτη για τους άνδρες και τα 30 για τις γυναίκες, και όλοι οι ψηφοφόροι έπρεπε να κατανοούν την ομιλούμενη αγγλική γλώσσα.[9] Όποιος είχε λάβει ανακουφιστική βοήθεια στους έξι τελευταίους μήνες πριν από την ημέρα των εκλογών αποκλειόταν από το δικαίωμα ψήφου.[10] Μόνο το 6% του πληθυσμού είχε δικαίωμα ψήφου.[10]
Οι περιορισμοί για τους υποψηφίους ήταν ακόμη αυστηρότεροι, καθώς η υποψηφιότητα περιοριζόταν σε άνδρες που ζούσαν στην περιφέρειά τους, ήταν εγγράμματοι στα αγγλικά και κατείχαν ακίνητη περιουσία αξίας τουλάχιστον 12.000 δολαρίων ή από την οποία λάμβαναν τουλάχιστον 960 δολάρια ετησίως σε ενοίκιο. Για υποψηφίους που δεν είχαν ζήσει στην περιφέρειά τους για τουλάχιστον ένα έτος, οι αξίες της περιουσίας διπλασιάζονταν.[9]
Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν περίπου 29%, με δύο εκλογικές περιφέρειες να έχουν μόνο έναν υποψήφιο.[10] Τρία από τα επτά εκλεγμένα μέλη – ο Άρθουρ Άντριου Σιπριάνι, ο Τσαρλς Χένρι Πιερ και ο Άλμπερτ Βίκτορι Στόλμαγιερ – υποστηρίχθηκαν από την Ένωση Εργαζομένων Τρινιντάντ,[11] όπως και ο ηττημένος υποψήφιος στο Τομπάγκο, ο Άιζακ Χόουπ.[12]
1928-1946
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παρόμοιες με τις εκλογές του 1925 διεξήχθησαν τα έτη 1928, 1933 και 1938.
1946
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Οκτωβρίου 1946, ταυτόχρονα με τις τοπικές εκλογές κέρδισαν από 3 έδρες το καθένα το Κόμμα Εσωτερικής Διοίκησης των Πολιτών και των Εργατών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και το Ενωμένο Μέτωπο.[13] Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 83,9%.[14]
| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες |
|---|---|---|---|
| Ενωτικό Μέτωπο | 37.891 | 29,4 | 3 |
| Κόμμα Εσωτερικής Διοίκησης των Πολιτών και των Εργατών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας | 28.767 | 22,3 | 3 |
| Κόμμα του Κογκρέσου των Συνδικαλιστών και Σοσιαλιστών | 22.191 | 17,2 | 2 |
| Εργατικό Κόμμα του Τρινιντάντ | 1.356 | 1,1 | 0 |
| Προοδευτικό Δημοκρατικό Κόμμα | 515 | 0,4 | 0 |
| Ανεξάρτητοι | 38.198 | 29,6 | 1 |
| Άκυρα/λευκά | 8.408 | – | – |
| Σύνολο | 137.281 | 100 | 9 |
| Πηγή: Nohlen | |||
1950
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 18 Σεπτεμβρίου 1950.Το Κόμμα Μπάτλερ αναδείχθηκε το μεγαλύτερο στο Νομοθετικό Συμβούλιο, κερδίζοντας έξι από τις 18 έδρες. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 70%.[15]
1956
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 24 Σεπτεμβρίου 1956.[16] 129 υποψήφιοι από εννέα πολιτικά κόμματα διεκδίκησαν 24 έδρες στο νομοθετικό συμβούλιο.[17] Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το Λαϊκό Εθνικό Κίνημα, το οποίο κέρδισε 13 από τις 24 έδρες. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 80,1%.[18]
Σε μία από τις μεγαλύτερες αναμετρήσεις των γενικών εκλογών του 1956, ο παίκτης κρίκετ των Δυτικών Ινδιών Λίαρι Κονσταντάιν του PNM νίκησε τον εκφωνητή του Ράδιο Τρινιντάντ Σουρουτζπάτ Ματούρα του PDP στην Τουναπούνα.[19]
1961
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 4 Δεκεμβρίου 1961.[20] Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το Λαϊκό Εθνικό Κίνημα, το οποίο κέρδισε 20 από τις 30 έδρες. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 88,1%.
1966
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι επόμενες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 1966.[21] Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το Λαϊκό Εθνικό Κίνημα, το οποίο κέρδισε 24 από τις 36 έδρες. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 65,8%.
1971
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 1971. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το Λαϊκό Εθνικό Κίνημα, το οποίο κέρδισε και τις 36 έδρες. Λόγω μποϊκοτάζ από όλα τα κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για απάτες που σχετίζονταν με τις μηχανές ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκαν στις προηγούμενες εκλογές,[22] η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν μόλις 33%.[23]
1976
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 13 Σεπτεμβρίου 1976 νικητής αναδείχθηκε το Λαϊκό Εθνικό Κίνημα, με 24 από 36 έδρες. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 55,8%.[23]
1981
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Tο Λαϊκό Εθνικό Κίνημα κέρδισε ξανά τις γενικές εκλογές εξασφαλίζοντας τις 26 από τις συνολικά 36 έδρες.[23] Το ποσοστό συμμετοχής καταγράφηκε στο 56,4%.
1986
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι επόμενες γενικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 1986.[21] Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για τη Εθνική Συμμαχία για την Ανασυγκρότηση, η οποία κέρδισε 33 από τις 36 έδρες. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 65,5%.[24]
1991
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το Λαϊκό Εθνικό Κίνημα αναδείχθηκε νικητής στις εκλογές στις 16 Δεκεμβρίου 1991.[21] Ειδικότερα, το κόμμα κέρδισε 21 από τις 36 έδρες, με συμμετοχή 65,5%.
1995
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρόωρες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 6 Νοεμβρίου 1995, μετά τη μείωση της πλειοψηφίας του κυβερνώντος Λαϊκού Εθνικού Κινήματος σε μία μόνο έδρα λόγω μίας αποσκίρτησης και μίας χαμένης αναπληρωματικής εκλογής.[25] Τα αποτελέσματα είδαν το PNM και το Ενωμένο Εθνικό Κογκρέσο να κερδίζουν από 17 έδρες το καθένα. Παρόλο που είχε λάβει λιγότερες ψήφους, το UNC μπόρεσε να σχηματίσει συνασπισμό με την Εθνική Συμμαχία για την Ανασυγκρότηση, που διέθετε δύο έδρες, επιτρέποντας στον ηγέτη του UNC, Μπασντέο Παντέι, να γίνει ο πρώτος πρωθυπουργός ινδικής καταγωγής της χώρας.[26] Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 63,3%.[25]
2000
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 11 Δεκεμβρίου 2000. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το Ενωμένο Εθνικό Κογκρέσο, το οποίο κέρδισε 19 από τις 36 έδρες. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 63%.[25]
2001
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρόωρες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 10 Δεκεμβρίου 2001,[21] αφού το κυβερνών Ενωμένο Εθνικό Κογκρέσο έχασε την πλειοψηφία του στη Βουλή των Αντιπροσώπων έπειτα από τέσσερις αυτομολήσεις.[26] Ωστόσο, τα αποτελέσματα των εκλογών είδαν το UNC και το Λαϊκό Εθνικό Κίνημα να κερδίζουν από 18 έδρες το καθένα. Παρόλο που το UNC έλαβε τις περισσότερες ψήφους, ο πρόεδρος Α. Ν. Ρ. Ρόμπινσον πρότεινε τον ηγέτη του PNM, Πάτρικ Μάνινγκ, για πρωθυπουργό.[26] Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 66,1%.
2002
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρόωρες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Οκτωβρίου 2002, αφού ο ηγέτης του Λαϊκού Εθνικού Κινήματος Πάτρικ Μάνινγκ δεν είχε καταφέρει να εξασφαλίσει πλειοψηφία στο αδιέξοδο κοινοβούλιο που προέκυψε από τις εκλογές του 2001.[26] Αυτή τη φορά το PNM κατάφερε να εξασφαλίσει πλειοψηφία, κερδίζοντας 20 από τις 36 έδρες. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων ήταν 70%.[25]
2007
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 5 Νοεμβρίου 2007 έλαβαν μέρος 5 κόμματα: το κυβερνών Λαϊκό Εθνικό Κίνημα, η επίσημη αντιπολίτευση Ενωμένο Εθνικό Κογκρέσο–Συμμαχία (ένας συνασπισμός του UNC και έξι μικρότερων κομμάτων), το Κογκρέσο του Λαού, το Ενωμένο Μέτωπο Τομπάγκο-Κογκρέσο Δημοκρατικής Δράσης (ένα κόμμα με έδρα το Τομπάγκο) και η Δημοκρατική Εθνική Συνέλευση (ένα νέο κόμμα με έδρα το Τομπάγκο). Πέντε ανεξάρτητοι υποψήφιοι έθεσαν επίσης υποψηφιότητα.
Βουλή των Αντιπροσώπων, 5 Νοεμβρίου 2007
| Κόμματα | Ψήφοι | % | Έδρες |
|---|---|---|---|
| Εθνικό Κίνημα του Λαού | 299.813 | 45,85 | 26 |
| Ενωμένο Εθνικό Κογκρέσο – Συνασπισμός | 194.425 | 29,73 | 15 |
| Κογκρέσο του Λαού | 148.041 | 22,64 | — |
| Κογκρέσο για τη Δημοκρατική Δράση | 8.801 | 1,35 | — |
| Δημοκρατική Εθνική Συνέλευση | 376 | 0,01 | — |
| Ανεξάρτητοι | 120 | — | |
| Σύνολο έγκυρων ψηφοδελτίων 651.576, άκυρα/λευκά: 2.306 (συμμετοχή 68%) | 100.0 | 41 | |
| Πηγή: Εκλογικό αρχείο του Adam Carr | |||
2010
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 2010 και είχαν αποτέλεσμα να κερδίσει το Ενωμένο Εθνικό Κογκρέσο UNC. Η πρόεδρός του, Κάμλα Περσάντ-Μπισεσάρ έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία της νησιωτικής χώρας.[27] Ο συνασπισμός της Περσάντ-Μπισεσάρ κέρδισε 29 επί συνόλου 41 εδρών, με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός Πάτρικ Μάνινγκ να παραδεχθεί την ήττα του.[28][29] Το κόμμα PNM (Εθνικό Κίνημα του Λαού) έμεινε στις 12 έδρες.[30]
Βουλή των Αντιπροσώπων, 24 Μαΐου 2010
| Κόμματα | Ψήφοι | % | Έδρες |
|---|---|---|---|
| Συνασπισμός Συντροφιά του Λαού | 432.026 | 59,81 | 29 |
| Εθνικό Κίνημα του Λαού | 285.354 | 39,50 | 12 |
| Νέο Εθνικό Όραμα | 1.998 | 0,27 | — |
| Ανεξάρτητοι | 349 | 0,02 | — |
| Σύνολο έγκυρων ψηφοδελτίων 719.727, άκυρα: 2.595 (συμμετοχή 69,45%) | 722.322 | 100,0 | 41 |
| Πηγή: EBC | |||
2015
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]2020
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Laws of Trinidad and Tobago» (PDF). oas.org. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2023.
- ↑ «President-elect Christine Kangaloo: I won't isolate myself». 19 Μαρτίου 2023.
- ↑ Electoral Calendar- world elections,US elections,presidential election,world parties
- ↑ «Caribbean Net News: Trinidad president to get second five-year term in office». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2015.
- ↑ «Trinidad News, Trinidad Newspaper, Trinidad Sports, Trinidad politics, Trinidad and Tobago, Tobago News, Trinidad classifieds, Trinidad TV, Sports, Business». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2015.
- ↑ «Jamaica Gleaner News - Richards re-elected Trinidad president - Tuesday | February 12, 2008». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2015.
- ↑ http://rulers.org/2013-02.html
- ↑ Julien, Joel (26-7-2010). «T&T goes to the polls again». Trinidad and Tobago Express. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-07-30. Ανακτήθηκε στις 26-7-2010.
There are 14 municipalities comprising two cities, three boroughs and nine regional corporations up for grabs today. There are 134 electoral districts in all and a councillor has to be elected for each district.
Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:|accessdate=, |date=(βοήθεια) - 1 2 3 4 5 George John (1991) 50 Years of the Ballot, Trinidad Express Newspapers, p7
- 1 2 3 John, p8
- ↑ Jerome Teelucksingh (2014) Labour and the Decolonization Struggle in Trinidad and Tobago, pp180–181
- ↑ Teelucksingh, p106
- ↑ Nohlen, D (2005) Elections in the Americas: A data handbook, Volume I, p635 ISBN 978-0-19-928357-6
- ↑ Nohlen, p639
- ↑ Nohlen, p639.
- ↑ Dieter Nohlen (2005). Elections in the Americas: A Data Handbook, Vol. I. New York: Oxford University Press. σελ. 635. ISBN 0-19-928357-5.
- ↑ «Trinidad and Tobago General Election Results 1956». Caribbean Elections. Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2020.
- ↑ Nohlen, p639.
- ↑ «Constantine, Learie». Encyclopedia.com. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2021.
- ↑ Ντίτερ Νόλεν (2005) Elections in the Americas: A data handbook, Volume I, p635 (ISBN 978-0-19-928357-6)
- 1 2 3 4 Ντίτερ Νόλεν (2005) Elections in the Americas: A data handbook, Volume I, p635 (ISBN 978-0-19-928357-6)
- ↑ Nohlen, p630
- 1 2 3 Nohlen, p640
- ↑ Nohlen, p641
- 1 2 3 4 Nohlen, p641
- 1 2 3 4 Nohlen, p631
- ↑ Gray, Madison (25-05-2010). «Trinidad Elects Its First Female Prime Minister». TIME Magazine. Ανακτήθηκε στις 25-05-2010. Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:
|accessdate=, |date=(βοήθεια) - ↑ Yearwood, John (25-05-2010). «Coalition deals strong blow to Trinidad's traditional leadership Read more: http://www.miamiherald.com/2010/05/25/1647098/coalition-deals-strong-blow-to.html#ixzz0oyVc2hrj». Miami Herald. Ανακτήθηκε στις 25-05-2010. Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:
|accessdate=, |date=(βοήθεια); Εξωτερικός σύνδεσμος στο|title=(βοήθεια) - ↑ «Incumbent ousted in Trinidad election». Reuters. 25-05- 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-05-27. Ανακτήθηκε στις 25-05-2010. Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:
|accessdate=, |date=(βοήθεια) - ↑ «Woman prepares to take over in first for Trinidad and Tobago Read more: http://www.vancouversun.com/news/Woman+prepares+take+over+first+Trinidad+Tobago/3069430/story.html#ixzz0oyWjPPUT». Vancouver Sun. 25-05-2010. Ανακτήθηκε στις 25-05-2010. Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο:
|accessdate=, |date=(βοήθεια); Εξωτερικός σύνδεσμος στο|title=(βοήθεια)[νεκρός σύνδεσμος]
