Εκλογές στο Καμερούν
Στο Καμερούν διεξάγονται προεδρικές και βουλευτικές εκλογές.
Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για επταετή θητεία και το όριο στις δύο θητείες καταργήθηκε έπειτα από ψήφιση της βουλής, τον Απρίλιο του 2008.[1] Η Εθνοσυνέλευση (Assemblée Nationale) αποτελείται από 180 μέλη, τα οποία εκλέγονται για 5 χρόνια σε 49 ενιαίες και πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Το Καμερούν χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία ενός κόμματος στην κυβέρνηση (του Λαϊκού Δημοκρατικού Κινήματος). Επιτρέπεται η ύπαρξη αντιπολίτευσης, όμως θεωρείται ευρέως ότι δεν έχει καμία αληθινή ευκαιρία να κερδίσει την εξουσία.
Απαγορεύεται σε ανεξάρτητους υποψήφιους να κατέλθουν σε βουλευτικές και δημοτικές εκλογές. Ωστόσο, επιτρέπονται οι ανεξάρτητοι στις προεδρικές εκλογές, αν και δεν έχει ακόμα υπάρξει κάποιος ανεξάρτητος, λόγω των απαιτήσεων από τον νόμο για τις ανεξάρτητες υποψηφιότητες. [2]
Προεδρικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρόσφατες προεδρικές εκλογές (2025)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προηγούμενες
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1965
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Καμερούν στις 23 Μαρτίου 1965. Ο εν ενεργεία πρόεδρος Αχμάντου Αχίτζο ήταν ο μόνος υποψήφιος και κέρδισε το 100% των ψήφων ως υποψήφιος της συμμαχίας Καμερουνέζικη Ένωση-Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα Καμερούν. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 95%.[3]
1970
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 28 Μαρτίου 1970. Η χώρα ήταν τότε ένα μονοκομματικό κράτος, με την Καμερουνέζικη Εθνική Ένωση να είναι το μοναδικό νόμιμο κόμμα. Ο ηγέτης της, Αχμάντου Αχίτζο, ήταν ο μόνος υποψήφιος στις εκλογές και κέρδισε χωρίς αντίπαλο.[4] Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 99%.
1975
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 5 Απριλίου 1975. Και πάλι η Καμερουνέζικη Εθνική Ένωση ήταν το μοναδικό νόμιμο κόμμα. Ο ηγέτης της, Αχμάντου Αχίτζο, ήταν ο μόνος υποψήφιος στις εκλογές και κέρδισε χωρίς αντίπαλο.[4]
1980
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις επόμενες προεδρικές εκλογές στις 5 Απριλίου 1980 και πάλι η Καμερουνέζικη Εθνική Ένωση ως το μοναδικό νόμιμο κόμμα ήταν νικήτρια. Ο ηγέτης της, ο Αχίτζο, ήταν ο μόνος υποψήφιος στις εκλογές και κέρδισε χωρίς αντίπαλο. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 99%.[3]
1984
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 14 Ιανουαρίου 1984. Η χώρα ήταν τότε ένα μονοκομματικό κράτος, με την Καμερουνέζικη Εθνική Ένωση να είναι το μοναδικό νόμιμο κόμμα. Ο ηγέτης της, Πολ Μπιγιά, ήταν ο μόνος υποψήφιος στις εκλογές και κέρδισε χωρίς αντίπαλο. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 98%.[4]
1988
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 24 Απριλίου 1988 για την εκλογή Προέδρου και Εθνοσυνέλευσης. Η χώρα ήταν τότε ένα μονοκομματικό κράτος, με το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα του Καμερούν να είναι το μοναδικό νόμιμο κόμμα. Ο ηγέτης του, ο εν ενεργεία Πολ Μπιγιά, ήταν ο μόνος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές και επανεκλέχθηκε χωρίς αντίπαλο με 100%.
1992
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 11 Οκτωβρίου 1992. Ήταν οι πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές από τότε που νομιμοποιήθηκε η πολυκομματική πολιτική.[5] Ήταν επίσης οι πρώτες που περιλάμβαναν περισσότερους από έναν υποψηφίους. Ο εν ενεργεία Πολ Μπιγιά κέρδισε με 40% των ψήφων. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 72%.
Το SDF κατηγόρησε την εν ενεργεία κυβέρνηση για εκλογική νοθεία.[5] Διεθνείς παρατηρητές εκλογών αμφισβήτησαν την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων.[5]
Οι προεδρικές εκλογές του 1992 αποτέλεσαν μια κρίσιμη στιγμή στην ιστορία του Καμερούν μετά την ανεξαρτησία. Παρόλο που μια συλλογή ηγετών της αντιπολίτευσης—με σημαντικότερο τον αγγλόφωνο ηγέτη του Σοσιαλδημοκρατικού Μετώπου Τζον Φρου Ντι—αντιτάχθηκαν σθεναρά στον Πρόεδρο Biya και επιδίωξαν να τον εκτοπίσουν μεταξύ 1990 και 1992, τελικά δεν μπόρεσαν να το κάνουν. Αν και η αντιπολίτευση πέτυχε να αναγκάσει τον Biya να αποδεχτεί την πολυκομματική πολιτική και πίεσε σοβαρά το καθεστώς του, ωστόσο διατήρησε τον έλεγχο της χώρας και αντιμετώπισε μια διχασμένη αντιπολίτευση στις εκλογές του 1992. Η αδυναμία της αντιπολίτευσης να παρουσιάσει έναν ενιαίο υποψήφιο προσέφερε σημαντικό πλεονέκτημα στον Μπιγιά , καθώς ο εκλογικός νόμος δεν προέβλεπε δεύτερο γύρο, και ως εκ τούτου οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης δεν μπορούσαν να ενωθούν εναντίον του Μπιγιά σε περίπτωση που δεν κατάφερνε να κερδίσει την πλειοψηφία.
1997
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 12 Οκτωβρίου 1997. Μποϊκοταρίστηκαν από τα κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Μέτωπο, την Εθνική Ένωση για τη Δημοκρατία και την Πρόοδο, και τη Δημοκρατική Ένωση του Καμερούν, καθώς και από τη μικρότερη Ένωση Αφρικανικών Λαών. Ως αποτέλεσμα, ο εν ενεργεία πρόεδρος Πολ Μπιγιά επανεκλέχθηκε με το 93% των ψήφων. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 83%.[6]
2004
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 11 Οκτωβρίου 2004 νικητής αναδείχθηκε ο κάτοχος της προεδρίας, Πολ Μπιγιά. Οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης επέκριναν τις εκλογές, λέγοντας ότι υπήρξαν σημαντικές ποσότητες πολλαπλής ψηφοφορίας και ότι οι δυνάμεις ασφαλείας παρενοχλούσαν τους πράκτορες της αντιπολίτευσης στα εκλογικά τμήματα. Περιέγραψαν τις εκλογές ως νοθευμένες και προσέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας την ακύρωση των αποτελεσμάτων.[7] Ωστόσο, οι περισσότεροι διεθνείς παρατηρητές δήλωσαν ότι, παρά ορισμένες ελλείψεις, οι εκλογές ήταν κυρίως ικανοποιητικές.[8] Σε αυτούς περιλαμβανόταν μια ομάδα πρώην [μελών του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών που χαρακτήρισαν τις εκλογές «δίκαιες και διαφανείς». Ωστόσο, η Διεθνής Ομοσπονδία Συνδέσμων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαφώνησε και δήλωσε ότι στις εκλογές παρατηρήθηκαν πολλές παρατυπίες.[7]
Στις 25 Οκτωβρίου 2004 το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε τα αποτελέσματα και απέρριψε τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης.[9] Τα τελικά αποτελέσματα έδειξαν ότι ο Μπιγιά εξασφάλισε το 70,9% των ψήφων έναντι 17,4% του πλησιέστερου αντιπάλου του, Τζον Φρου Ντι.[9]
Προεδρικές εκλογές, 11 Οκτωβρίου2004
| Υποψήφιοι - Κόμματα | Ψήφοι | % | |
|---|---|---|---|
| Πολ Μπιγιά - Δημοκρατικό Κίνημα του Λαού του Καμερούν (RPDC) | 2.665.359 | 70,92 | |
| Τζον Φρου Ντι - Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Μέτωπο (SDF) | 654.066 | 17,40 | |
| Αντάμου Νταμ Ντζόγια (Adamou Ndam Njoya) - Δημοκρατική Ένωση του Καμερούν (UDC) | 168.318 | 4,48 | |
| Γκάργα Χαμάν Αντζι (Garga Haman Adji) - Συμμαχία για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη | 140.372 | 3,74 | |
| Λοιποί (12) | 130.106 | 3,46 | |
| Σύνολο (συμμετοχή 82,2%) | 3.758.221 | 100,00 | |
| Πηγή:[4] | |||
2011
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Οκτωβρίου 2011. Ο εν ενεργεία πρόεδρος Πολ Μπιγιά, ο οποίος βρισκόταν στην εξουσία από το 1982, διεκδίκησε άλλη μία θητεία αφού μια συνταγματική τροποποίηση που ψηφίστηκε το 2008 κατάργησε τα όρια θητειών. Ο Μπιγιά επανεκλέχθηκε με 78% των ψήφων.
Ορισμένα αιτήματα της αντιπολίτευσης σχετικά με τα δικαιώματα ψήφου για τη διασπορά ικανοποιήθηκαν πριν από τις εκλογές, όταν οι νομοθέτες ενέκριναν τροποποίηση του εκλογικού νόμου τον Ιούλιο του 2011.[10]
Ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στο Καμερούν, Ρόμπερτ Π. Τζάκσον και η πρώην αποικιακή δύναμη Γαλλία επέκριναν τις εκλογές, επικαλούμενοι παρατυπίες.[11] Αρκετά πολιτικά κόμματα ισχυρίστηκαν ότι θα αμφισβητούσαν τα αποτελέσματα.[12]
Ο Επικεφαλής της Αποστολής Παρατηρητών της Αφρικανικής Ένωσης στο Καμερούν, ο πρώην πρωθυπουργός του Μάλι Ιμπραχίμ Μπουμπακάρ Κεϊτά, δήλωσε στην έκθεσή του ότι οι κριτές της Αφρικανικής Ένωσης έκριναν την ψηφοφορία ως «ελεύθερη, διαφανή και αξιόπιστη».[13][14] Η La Francophonie και οι Ομάδες Παρατηρητών της Κοινοπολιτείας επαίνεσαν επίσης τις εκλογές. Ο Φρεντ Μίτσελ, πρώην υπουργός Εξωτερικών των Μπαχαμών, ηγήθηκε της αποστολής της Κοινοπολιτείας στο Καμερούν. Δήλωσε ότι δεν υπήρχαν ενδείξεις ότι οι άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να ψηφίσουν και ότι οι εκλογές διεξήχθησαν ειρηνικά.[15]
Ο Μπιγιά ορκίστηκε για άλλη μια θητεία ως πρόεδρος σε τελετή που πραγματοποιήθηκε στην Εθνοσυνέλευση στις 3 Νοεμβρίου.[16]
2018
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Πολ Μπιγιά, πρόεδρος από το 1982, επανεξελέγη στις πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές το 2018.
Βουλευτικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πρόσφατες βουλευτικές εκλογές (2020)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Προηγούμενες βουλευτικές εκλογές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1964
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Καμερούν στις 24 Απριλίου 1964. Ήταν οι πρώτες εκλογές που διεξήχθησαν αφότου το Νότιο Καμερούν (γνωστό και ως Δυτικό Καμερούν) έγινε μέρος της χώρας το 1961. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για την Καμερουνέζικη Ένωση (UC), η οποία κέρδισε 40 από τις 50 έδρες. Η UC και το Καμερουνέζικο Κόμμα Δημοκρατών διεκδίκησαν μόνο τις 40 έδρες του Ανατολικό Καμερούν, ενώ το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα Καμερούν και η Λαϊκή Εθνική Σύμβαση του Καμερούν διεκδίκησαν τις δέκα έδρες στο Δυτικό Καμερούν. Οι εκλογές αμαυρώθηκαν από σοβαρές παρατυπίες.[17]
1970
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Ιουνίου 1970, οι πρώτες αφότου η χώρα έγινε μονοκομματικό κράτος με την Καμερουνέζικη Εθνική Ένωση (μια συγχώνευση της Καμερουνέζικης Ένωσης του Γαλλικού Καμερούν και του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος Καμερούν από το Νότιο Καμερούν) ως το μοναδικό νόμιμο κόμμα το 1966. Σε κάθε εκλογική περιφέρεια, το κόμμα πρότεινε μια λίστα υποψηφίων ίση με τον αριθμό των διαθέσιμων εδρών,[18] και τελικά κέρδισε και τις 50 έδρες της Εθνοσυνέλευσης με προσέλευση 95%.
1973
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Καμερούν στις 18 Μαΐου 1973, οι πρώτες μετά τη θέσπιση του νέου συντάγματος της χώρας, το οποίο εγκρίθηκε με δημοψήφισμα το προηγούμενο έτος. Η χώρα ήταν τότε ένα μονοκομματικό κράτος, με την Καμερουνέζικη Εθνική Ένωση να είναι το μοναδικό νόμιμο κόμμα. 2.600 υποψήφιοι διεκδίκησαν μια θέση στη λίστα του CNU, με 120 τελικά να κερδίζουν μια θέση σε αυτή, ίση με τον αριθμό των διαθέσιμων εδρών στη διευρυμένη Εθνοσυνέλευση,[19] κερδίζοντας όλες τις έδρες με προσέλευση 98,4%.
1978
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Καμερούν στις 28 Μαΐου 1978. Η χώρα ήταν τότε ένα μονοκομματικό κράτος, με την Καμερουνέζικη Εθνική Ένωση να είναι το μοναδικό νόμιμο κόμμα. 2.618 υποψήφιοι διεκδίκησαν μια θέση στη λίστα του CNU, με 120 τελικά να κερδίζουν μια θέση σε αυτή, ίση με τον αριθμό των διαθέσιμων εδρών στην Εθνοσυνέλευση,[20] κερδίζοντας όλες τις έδρες με προσέλευση 98%.
1983
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Καμερούν στις 29 Μαΐου 1983. Η χώρα ήταν τότε ένα μονοκομματικό κράτος, με την Καμερουνέζικη Εθνική Ένωση να είναι το μοναδικό νόμιμο κόμμα. 2.600 υποψήφιοι διεκδίκησαν μια θέση στη λίστα του CNU, με 120 τελικά να κερδίζουν μια θέση σε αυτή, ίση με τον αριθμό των διαθέσιμων εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Το κόμμα κέρδισε όλες τις έδρες με προσέλευση 99%.[21]
1988
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Για πρώτη φορά από το 1960, οι ψηφοφόροι είχαν επιλογή υποψηφίων στις εκλογές της Εθνοσυνέλευσης, με δύο ή περισσότερους υποψηφίους του CPDM να διεκδικούν κάθε εκλογική περιφέρεια, και συνολικά 324 υποψηφίους να αγωνίζονται για τις 180 έδρες της διευρυμένης Συνέλευσης.[22] Παρ' όλα αυτά, το CPDM κέρδισε και τις 180 έδρες με προσέλευση 90,3%.
1992
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Καμερούν την 1η Μαρτίου 1992. Ήταν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές για την Εθνοσυνέλευση από το 1964, αν και μποϊκοταρίστηκαν από το Σοσιαλδημοκρατικό Μέτωπο και τη Δημοκρατική Ένωση του Καμερούν Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για το κυβερνών (και πρώην μοναδικό νόμιμο) κόμμα Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα του Καμερούν, το οποίο κέρδισε 88 από τις 180 έδρες.[23] Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 60,7%.
1997
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 17 Μαΐου 1997. Το κυβερνών Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα του Καμερούν κέρδισε 116 από τις 180 έδρες,[24] συμπεριλαμβανομένων επτά εκλογικών περιφερειών μέσω επαναληπτικών εκλογών, αφού τα πρώτα αποτελέσματα ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο λόγω σοβαρών παρατυπιών.
2002
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 30 Ιουνίου 2002. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για το κυβερνών Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα του Καμερούν, το οποίο κέρδισε 149 από τις 180 έδρες.[25] Σε 17 εκλογικές περιφέρειες το αποτέλεσμα ακυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο λόγω παρατυπιών και η εκλογή επαναλήφθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου.
2007
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 22 Ιουλίου 2007,[26] με την ψηφοφορία σε ορισμένες περιφέρειες να επαναλαμβάνεται στις 30 Σεπτεμβρίου.[27] Την ίδια ημέρα διεξήχθησαν και τοπικές εκλογές, όπου διακυβεύονταν έδρες σε 363 δημοτικά συμβούλια.[28] Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για το κυβερνών Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα του Καμερούν (RDPC), το οποίο κέρδισε 153 από τις 180 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, ενώ το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Μέτωπο (SDF), κέρδισε 16 έδρες.[29]
Εθνοσυνέλευση, 22 Ιουλίου 2007
| Κόμματα | Έδρες | +/– | ||
|---|---|---|---|---|
| Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα του Καμερούν (RPDC) | 153 | +4 | ||
| Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Μέτωπο (SDF) | 16 | –6 | ||
| Εθνική Ένωση για Δημοκρατία και Πρόοδο (UNDP) | 6 | +5 | ||
| Δημοκρατική Ένωση του Καμερούν (UDC) | 4 | -1 | ||
| Προοδευτικό Κίνημα (MP) | 1 | +1 | ||
| Σύνολο (συμμετοχή 62%) | 180 | — | ||
| Πηγή: jeuneafrique | ||||
2013
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 30 Σεπτεμβρίου 2013, μαζί με τις τοπικές εκλογές,[30] το κυβερνών Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα του Καμερούν (RDPC) κέρδισε ξανά την απόλυτη πλειοψηφία εδρών στην Εθνοσυνέλευση, με 148 επί συνόλου 180 εδρών, ενώ το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλδημοκρατικό Μέτωπο πήρε 18 έδρες.[31]
| Κόμμα | Ψήφοι | % | Έδρες | +/– |
|---|---|---|---|---|
| Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα του Καμερούν | 148 | –5 | ||
| Σοσιαλδημοκρατικό Μέτωπο | 18 | +2 | ||
| Εθνική Ένωση για Δημοκρατία και Πρόοδο | 5 | –1 | ||
| Δημοκρατική Ένωση του Καμερούν | 4 | 0 | ||
| Ένωση των Λαών του Καμερούν | 3 | +3 | ||
| Κίνημα Αναγέννησης του Καμερούν | 1 | Νέο | ||
| Κίνημα για την Άμυνα της Δημοκρατίας | 1 | +1 | ||
| 22 άλλα κόμματα | 0 | – | ||
| Σύνολο | 180 | 0 | ||
| Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή | – | – | ||
| Πηγή: ThinkAfrica Press | ||||
Δημοψηφίσματα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1945
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Δημοψήφισμα διεξήχθη στο Γαλλικό Καμερούν στις 21 Οκτωβρίου 1945, ως μέρος του ευρύτερου Γαλλικού συνταγματικού δημοψηφίσματος.
Και τα δύο ερωτήματα του δημοψηφίσματος εγκρίθηκαν με μεγάλη διαφορά. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 71,1%.[32]
1946
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Συνταγματικό δημοψήφισμα διεξήχθη στο Γαλλικό Καμερούν στις 5 Μαΐου 1946 ως μέρος του ευρύτερου Γαλλικού συνταγματικού δημοψηφίσματος. Το προτεινόμενο νέο σύνταγμα απορρίφθηκε από το 81% των ψηφοφόρων στην επικράτεια,[32] και από το 53% των ψηφοφόρων συνολικά.
'Ενα ακόμα συνταγματικό δημοψήφισμα διεξήχθη στο Γαλλικό Καμερούν στις 13 Οκτωβρίου 1946 ως μέρος του ευρύτερου Γαλλικού συνταγματικού δημοψηφίσματος. Αν και το προτεινόμενο νέο σύνταγμα απορρίφθηκε από το 74% των ψηφοφόρων στην επικράτεια, εγκρίθηκε από το 53% των ψηφοφόρων συνολικά.
1958
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Δημοψήφισμα για το νέο σύνταγμα της Γαλλίας διεξήχθη στο Γαλλικό Καμερούν στις 28 Σεπτεμβρίου 1958, ως μέρος ενός ευρύτερου δημοψηφίσματος που πραγματοποιήθηκε σε όλη τη Γαλλική Ένωση. Το νέο σύνταγμα θα οδηγούσε την επικράτεια να γίνει μέρος της νέας Γαλλικής Κοινότητας εάν γινόταν αποδεκτό, ή θα είχε ως αποτέλεσμα την ανεξαρτησία εάν απορριπτόταν. Εγκρίθηκε από το 96,6% των ψηφοφόρων.[33]
1960
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Συνταγματικό δημοψήφισμα διεξήχθη στο Καμερούν στις 21 Φεβρουαρίου 1960. Το νέο σύνταγμα θα καθιστούσε τη χώρα ομοσπονδιακή προεδρική δημοκρατία με ένα μονοθάλαμο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο.[4] Εγκρίθηκε από το 60% των ψηφοφόρων με 75,5% προσέλευση.
1961
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Δημοψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών διεξήχθη στα Βρετανικό Καμερούν στις 11 Φεβρουαρίου 1961 για να καθοριστεί αν η επικράτεια θα έπρεπε να ενωθεί με το γειτονικό Καμερούν ή τη Νιγηρία. Αυτό ακολούθησε ένα προηγούμενο δημοψήφισμα στο Βόρειο Καμερούν το 1959, το οποίο ψήφισε υπέρ της αναβολής μιας απόφασης. Η επιλογή της πλήρους ανεξαρτησίας δεν υπήρχε στο ψηφοδέλτιο, καθώς είχε αντιταχθεί ο Άντριου Κόεν, ο εκπρόσωπος του Ηνωμένου Βασιλείου στο Συμβούλιο Κηδεμονίας του ΟΗΕ, καθώς και αφρικανικές και αντι-αποικιακές αντιπροσωπείες, ιδίως από τον Ε. Μ. Λ. Εντελέι, ο οποίος υποστήριζε την ανεξαρτησία μέσω της ένωσης με τη Νιγηρία, και τον Τζον Νγκου Φόντσα, ο οποίος υποστήριζε την ανεξαρτησία μέσω της ένωσης με το Γαλλόφωνο Καμερούν.[34]
Το Βόρειο Καμερούν, όπου πλειοψηφούσαν οι Μουσουλμάνοι, ψήφισε με πλειοψηφία 60% υπέρ της ένωσης με τη Νιγηρία, ενώ το Νότιο Καμερούν, όπου πλειοψηφούσαν οι Χριστιανοί, ψήφισε με 70,5% υπέρ της ένωσης με το Καμερούν.[35] Το Βόρειο Καμερούν έγινε επίσημα επαρχία Sardauna, μέρος της Βόρειας Περιφέρειας της Νιγηρίας, την 1η Ιουνίου, ενώ το Νότιο Καμερούν έγινε Δυτικό Καμερούν, ένα από τα δύο ομόσπονδα κράτη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας του Καμερούν, την 1η Οκτωβρίου.
1972
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στο δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 20 Μαΐου 1972, οι ψηφοφόροι ενέκριναν σε ποσοστό 99,99% (με προσέλευση 98,2%) το νέο σύνταγμα με το οποίο το Καμερούν έγινε ένα κράτος ένωσης, σε αντίθεση με το προηγούμενο ομοσπονδιακό σύστημα και αποφασίστηκε να δοθούν περισσότερες εξουσίες στον πρόεδρο Αχμάντου Αχίτζο.[4]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «AFP: Cameroon chamber frees president to run until 2018». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2019.
- ↑ Dibussi Tande, Scribbles from the Den: Essays on Politics and Collective Memory in Cameroon (2009), page 128.
- 1 2 Ντίτερ Νόλεν, Michael Krennerich & Bernhard Thibaut (1999) Elections in Africa: A data handbook, p183 (ISBN 0-19-829645-2)
- 1 2 3 4 5 6 Elections in Cameroon African Elections Database
- 1 2 3 «Election Watch». Journal of Democracy 4 (1): 130–134. 1993. ISSN 1086-3214. https://muse.jhu.edu/pub/1/article/225486.
- ↑ Ντίτερ Νόλεν, Michael Krennerich & Bernhard Thibaut (1999) Elections in Africa: A data handbook, p184 (ISBN 0-19-829645-2)
- 1 2 «'Cameroon election fair and transparent'». The Independent. 15 Οκτωβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2009.
- ↑ «Cameroon's president wins landslide». The Independent. 15 Οκτωβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2009.
- 1 2 «Cameroon leader's win confirmed». BBC News Online. 25 Οκτωβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2009.
- ↑ Scott Stearns, Some diaspora cleared to cast ballots in Cameroon election VOA News, 13 July 2011
- ↑ «Turnout Low in Cameroon Presidential Poll». Voice of America. 8 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2012.
- ↑ «Presidential elections in Cameroon: claims of irregularities». Rnw.nl. 10 Οκτωβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2011. Text " Radio Netherlands Worldwide " ignored (βοήθεια)
- ↑ Pius Lukong (21 Οκτωβρίου 2011). «Cameroon's President Biya Wins Vote, Extending 29-Year Rule». Bloomberg News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2012.
- ↑ Fon Mndere (14 Οκτωβρίου 2011). «Inch'Allah Opposition delivers Cameroon to Biya on a Platter of silver». Afrik-News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 2012.
- ↑ «Cameroon's Polls: Praised by International Observers; Condemned by Opposition». Voice of America. 16 Οκτωβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2011.
- ↑ "Biya sworn in again vowing to 'transform' Cameroon", AFP, 3 November 2011.
- ↑ Background Note: Cameroon US Department of State
- ↑ «Cameroon» (PDF). Inter-Parliamentary Union. 1970. Ανακτήθηκε στις 2 Αυγούστου 2023.
- ↑ Cameroon Inter-Parliamentary Union
- ↑ Cameroon Inter-Parliamentary Union
- ↑ Cameroon Inter-Parliamentary Union
- ↑ Cameroon Inter-Parliamentary Union
- ↑ Cameroon Inter-Parliamentary Union
- ↑ Cameroon Inter-Parliamentary Union
- ↑ Cameroon Inter-Parliamentary Union
- ↑ Low turnout mars Cameroonian legislative elections Xinhua, 23 July 2007
- ↑ Législatives partielles: Retour aux urnes le 30 septembre ! Le Messager, 30 August 2007 (στην γαλλική)
- ↑ Cameroun: large victoire du parti au pouvoir aux législatives et municipales AFP, 24 July 2007 (στην γαλλική)
- ↑ Les résulats des législatives partielles proclamés par la Cour suprême Xinhua, 15 October 2007 (στην γαλλική)
- ↑ Cameroon election date set after year of delay Fox News, 2 Ιουλίου 2013
- ↑ "Cameroun: le parti au pouvoir de Paul Biya remporte haut la main les législatives", Radio France Internationale, 17 Οκτωβρίου 2013 (γαλλικά).
- 1 2 Sternberger, D, Vogel, B, Nohlen, D & Landfried, K (1969) Die Wahl der Parlamente: Band II: Afrika, Erster Halbband, p901 (στην γερμανική)
- ↑ Sternberger, D, Vogel, B, Nohlen, D & Landfried, K (1969) Die Wahl der Parlamente: Band II: Afrika, Erster Halbband, p911 (στην γερμανική)
- ↑ Nyamnjoh, Francis (2003). Negotiating an Anglophone Identity. Leiden, the Netherlands: Brill. σελ. 15. ISBN 9004132953.
- ↑ Ντίτερ Νόλεν, Michael Krennerich, & Bernhard Thibaut (1999) Elections in Africa: A data handbook, p. 177 (ISBN 0-19-829645-2)
