Εθνική Συσπείρωση (Γαλλία)
Εθνική Συσπείρωση Rassemblement National | |
|---|---|
 | |
| Πρόεδρος | Ζορντάν Μπαρντελά |
| Ιδρυτής | Ζαν-Μαρί Λε Πεν[1] Πιέρ Μπουσκέ[2][3] |
| Ίδρυση | 5 Οκτωβρίου 1972 |
| Έδρα | 76-78 rue des Suisses, 92000 Ναντέρ, Γαλλία |
| Ιδεολογία | Εθνικισμός[4] Προστατευτισμός[5] Κοινωνικός συντηρητισμός[6] Εναντίωση στη μετανάστευση[7] Αντιπαγκοσμιοποίηση[8] Κυριαρχισμός[9] Ευρωσκεπτικισμός[10] Προνοιακός σωβινισμός[11] |
| Πολιτικό φάσμα | Ριζοσπαστική δεξιά[12] Ακροδεξιά[13] Πολυσυλλεκτισμός[14] |
| Ευρωπαϊκή προσχώρηση | Patriots.eu |
| Ομάδα Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου | Πατριώτες για την Ευρώπη |
| Χρώματα | Κυανό σκούρο Λευκό Κόκκινο |
| Εθνοσυνέλευση | 126 / 577 |
| Γερουσία | 3 / 348 |
| Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο | 30 / 81 |
| Περιφερειακά συμβούλια | 242 / 1.758 |
| Ιστότοπος | |
| rassemblementnational.fr | |
| Πολιτικό σύστημα στη Γαλλία Πολιτικά κόμματα Εκλογές | |
Η Εθνική Συσπείρωση (γαλλ. Rassemblement national), προηγουμένως Εθνικό Μέτωπο (γαλλ. Front National) είναι εθνικιστικό και οικονομικά προστατευτικό κόμμα στην Γαλλία. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1972 από τον Ζαν-Μαρί Λε Πεν και άλλους, έχοντας ως στόχο την ενοποίηση πολλών γαλλικών εθνικιστικών κινημάτων της εποχής. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Ζορντάν Μπαρντελά, ενώ εξέχων ηγετικό στέλεχος και κοινοβουλευτικός αρχηγός είναι η Μαρίν Λεπέν.
Το κόμμα είναι υπέρ της αυστηροποίησης της μεταναστευτικής πολιτικής[15] και τοποθετείται κυρίως στα ακροδεξιά[16] ή την ριζοσπαστική δεξιά[12] του πολιτικού φάσματος από τις διάφορες πηγές.
Η Εθνική Συσπείρωση έλαβε το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων στις τελευταίες εθνικές εκλογές και ευρωεκλογές, με περίπου 30% και 32% αντίστοιχα, ενώ είναι τρίτο σε δύναμη στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας. Ανήκει στο ευρωκόμμα Patriots.eu και οι ευρωβουλευτές του μετέχουν στην ομάδα Πατριώτες για την Ευρώπη. Από το 1973, το κόμμα έχει ιδρύσει ένα κίνημα νεολαίας, το Εθνικό Μέτωπο Νεολαίας (γαλλ. Front national de la jeunesse).
Σύντομο ιστορικό και πολιτικές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ηγέτης του κόμματος από την ίδρυσή του και το αναμφισβήτητο κέντρο της παράταξης, μέχρι την παραίτησή του το 2011, ήταν ο ακροδεξιός[17] και καταδικασμένος αρνητής του Ολοκαυτώματος,[18][19] Ζαν-Μαρί Λε Πεν. Ο Πιέρ Μπουσκέ, συνιδρυτής του κόμματος, υπηρέτησε στα Ναζιστικά Βάφεν Ες-Ες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.[2][3]
Παρόλο που το κόμμα ήταν περιθωριοποιημένο για τα πρώτα δέκα χρόνια της ύπαρξής του, από το 1984 έχει χαρακτηριστεί ως ο κύριος εκπρόσωπος του δεξιού εθνικισμού στην Γαλλία.[20] Τον Μάρτιο του 2018, μετονομάστηκε από «Εθνικό Μέτωπο» σε «Εθνική Συσπείρωση».[21]
Το κόμμα θεωρείται ως η σημερινή μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της Γαλλίας προσπερνώντας τους Ρεπουμπλικανούς και το Σοσιαλιστικό Κόμμα .[22][23] Οι προεδρικές εκλογές του 2002 ήταν οι πρώτες στις οποίες συμμετείχε ακροδεξιός υποψήφιος στον δεύτερο γύρο, αφού ο Λε Πεν ξεπέρασε τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Λιονέλ Ζοσπέν στον πρώτο γύρο, ωστόσο ηττήθηκε με πολύ μεγάλη διαφορά από τον Ζακ Σιράκ, υποψήφιο του Συναγερμού για τη Δημοκρατία. Εξαιτίας του γαλλικού εκλογικού συστήματος, η εκπροσώπηση του κόμματος είναι περιορισμένη παρά τα ποσοστά που κερδίζει στις εκλογές.[24] Η κόρη του, Μαρίν Λε Πεν, εξελέγη το 2011 για να τον διαδεχθεί ως αρχηγός του κόμματος. Παραιτήθηκε προσωρινά το 2017 προκειμένου να επικεντρωθεί στην προεδρική υποψηφιότητά της και ανέλαβε ξανά την ηγεσία του μετά τις εκλογές.[25] Ήταν επικεφαλής του κόμματος μέχρι το 2021, όταν παραιτήθηκε και πάλι προσωρινά για να να επικεντρωθεί στην δεύτερη προεδρική υποψηφιότητά της. Ένα χρόνο αργότερα, ο Ζορντάν Μπαρντελά εξελέγη διάδοχός της.[26]
Ανάμεσα στις κύριες πολιτικές του κόμματος συμπεριλαμβάνονται ο οικονομικός προστατευτισμός, η προσέγγιση μηδενικής ανοχής σε ζητήματα νόμου και τάξης, και η αντίθεση στη μετανάστευση. Από τη δεκαετία του 1990, το κόμμα έχει γίνει ολοένα και πιο ευρωσκεπτικιστικό. Η αντίθεση στη μετανάστευση του κόμματος έχει εκφραστεί για μη Ευρωπαίους μετανάστες, ενώ υποστηρίζει και την απέλαση παρανόμων, εγκληματιών και άνεργων μεταναστών. Η πολιτική αυτή του κόμματος έχει μετριαστεί σε σχέση με εκείνη της δεκαετίας του 1990.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Gatehouse, Gabriel (5 Δεκεμβρίου 2015). «Vive la difference – has France's Front National changed?». BBC News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2018.
- 1 2 Corbet, Sylvie (3 Ιουλίου 2024). «Renowned Nazi hunter in France advises Jews to choose far right over far left in elections». AP News. The Associated Press. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2024. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2024.
- 1 2 Kirby, Paul (30 Ιουνίου 2024). «The rise and rise of France's far right». BBC News. BBC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Ιουλίου 2024. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουλίου 2024.
- ↑ Nordsieck, Wolfram. «France». parties-and-elections.eu. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2015.
- ↑
- «Macron-Le Pen face-off: EU supporter vs. economic nationalist». CNN. 22 Απριλίου 2017.
- «Depuis 2011, le FN est devenu «protectionniste au sens large»». Libération.fr. 21 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2015.
- ↑
- Bouthier, Baptiste. «Depuis 2011, le FN est devenu «protectionniste au sens large»». Libération (στα Γαλλικά). Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2025.
- «Le Rassemblement national lance une association d'élus contre le "poison du wokisme"». Franceinfo (στα Γαλλικά). 12 Απριλίου 2023. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2025.
- «Seeking New Heights in France, National Front Party Thinks Locally». The New York Times. 30 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 2014.
- «Depuis 2011, le FN est devenu «protectionniste au sens large»». Libération.fr. 21 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2015.
- «Que va devenir le Front national?». Slate.fr. 10 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2018.
- ↑
- «Immigration | Stopper l'immigration, renforcer l'identité française | Front National». Frontnational.fr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2015.
- ↑
- Zaslove, Andrej (2008-07-01). «Exclusion, Community, and a Populist Political Economy: The Radical Right as an Anti-Globalization Movement». Comparative European Politics 6: 169-189. doi:. ISSN 1472-4790. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-12-03. http://archive.wikiwix.com/cache/20151203155403/http://www.palgrave-journals.com/cep/journal/v6/n2/full/6110126a.html. Ανακτήθηκε στις 2015-12-01.
- Lichfield, John (26 Μαΐου 2014). «European elections 2014: Marine Le Pen's Front National victory in France is based on anguish, rage and denial». The Independent. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2014. Invalid
|dead-url=dead(βοήθεια)
- ↑
- Mareš, Miroslav (2006). «Transnational Networks of Extreme Right Parties in East Central Europe: Stimuli and Limits of Cross-Border Cooperation». 20th IPSA World Congress Fukuoka 9: 13. http://www.politics.as.nyu.edu/docs/IO/5628/Aldrich_2013.pdf. Ανακτήθηκε στις 2015-12-07.
- ↑
- «Qu'est-ce qui fait échouer le Front de gauche ?». Marianne.net. 17 Ιανουαρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2020.
- ↑
- Shields, James (2007). The extreme right in France : from Pétain to Le Pen. London: Routledge. ISBN 978-0-415-09755-0. 63703942.
- «Populism in Europe: Friedrich-Ebert-Stiftung Griechenland». athens.fes.de. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2023.
- 1 2
- «Grégoire Kauffmann: "Le FN est en train d'intégrer le système"». L'Express (στα Γαλλικά). 6 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 2025.
- Ivaldi, Gilles (18 Απριλίου 2016). «Le Front national français dans l'espace des droites radicales européennes». Pouvoirs (157). σελίδες 115–126. doi:10.3917/pouv.157.0115. ISSN 0152-0768. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2018.
- Denis, Tugdual (4 Ιουνίου 2014). «Grégoire Kauffmann: "Le FN est en train d'intégrer le système"». L'Express (3283).
- ↑
- Wondreys, Jakub; Mudde, Cas (2022-01). «Victims of the Pandemic? European Far-Right Parties and COVID-19» (στα αγγλικά). Nationalities Papers 50 (1): 86–103. doi:. ISSN 0090-5992. https://www.cambridge.org/core/journals/nationalities-papers/article/victims-of-the-pandemic-european-farright-parties-and-covid19/638E1BEA8CF82CA068DBC46149BE9F42.
- Mudde, Cas (25 Οκτωβρίου 2019). The Far Right Today. John Wiley & Sons. ISBN 978-1-5095-3685-6.
- Benveniste, Annie· Pingaud, Etienne (2016). Lazaridis, Gabriella, επιμ. Far-Right Movements in France: The Principal Role of Front National and the Rise of Islamophobia. London: Palgrave Macmillan UK. σελίδες 55–79. ISBN 978-1-137-55679-0.
- «So close, yet so far : The French Front National and Les Républicains (2007–2017)» (στα αγγλικά). Taylor & Francis. 2018-08-15. doi:. https://www.taylorfrancis.com/chapters/edit/10.4324/9781315144993-11/close-yet-far-florence-haegel-nonna-mayer.
- Ivaldi, Gilles (2023-09-01). «When far right parties compete: a case study of Éric Zemmour and Marine Le Pen in the 2022 French presidential election» (στα αγγλικά). French Politics 21 (3): 335–352. doi:. ISSN 1476-3427. https://link.springer.com/article/10.1057/s41253-023-00219-y.
- Mondon, Aurelien (2024-12-07). «Hegemonic defeatism: The mainstreaming of far-right politics in France». Parliamentary Affairs: gsae044. doi:. ISSN 0031-2290. https://academic.oup.com/pa/advance-article/doi/10.1093/pa/gsae044/7918800.
- ↑
- «Départementales : le FN en tête des intentions de vote». Europe 1. 15 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2019.
- Tabard, Guillaume (13 Μαρτίου 2015). «FN : l'évolution sociologique d'un parti « attrape-tout »». Le Figaro. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2019.
- Ivaldi, Gilles (16 Φεβρουαρίου 2017). «L'économie populiste "attrape-tout" de Marine Le Pen». Le Monde. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2019.
- ↑
- Veugelers, John W. P.· Chiarini, Roberto (2002). Schain, Martin, επιμ. The Far Right in France and Italy. New York: Palgrave Macmillan US. σελίδες 83–103. ISBN 978-0-230-10918-6.
- Sondel-Cedarmas, Joanna (2022). Berti, Francesco, επιμ. The Right-Wing Critique of Europe: Nationalist, Sovereignist and Right-Wing Populist Attitudes to the EU. Routledge Studies in Fascism and the Far Right. Erscheinungsort nicht ermittelbar: Taylor & Francis. ISBN 978-1-003-22612-3.
- ↑
- Wondreys, Jakub; Mudde, Cas (2022-01). «Victims of the Pandemic? European Far-Right Parties and COVID-19» (στα αγγλικά). Nationalities Papers 50 (1): 86–103. doi:. ISSN 0090-5992. https://www.cambridge.org/core/journals/nationalities-papers/article/victims-of-the-pandemic-european-farright-parties-and-covid19/638E1BEA8CF82CA068DBC46149BE9F42.
- Mudde, Cas (25 Οκτωβρίου 2019). The Far Right Today. John Wiley & Sons. ISBN 978-1-5095-3685-6.
- Benveniste, Annie· Pingaud, Etienne (2016). Lazaridis, Gabriella, επιμ. Far-Right Movements in France: The Principal Role of Front National and the Rise of Islamophobia. London: Palgrave Macmillan UK. σελίδες 55–79. ISBN 978-1-137-55679-0.
- «So close, yet so far : The French Front National and Les Républicains (2007–2017)» (στα αγγλικά). Taylor & Francis. 2018-08-15. doi:. https://www.taylorfrancis.com/chapters/edit/10.4324/9781315144993-11/close-yet-far-florence-haegel-nonna-mayer.
- Ivaldi, Gilles (2023-09-01). «When far right parties compete: a case study of Éric Zemmour and Marine Le Pen in the 2022 French presidential election» (στα αγγλικά). French Politics 21 (3): 335–352. doi:. ISSN 1476-3427. https://link.springer.com/article/10.1057/s41253-023-00219-y.
- Mondon, Aurelien (2024-12-07). «Hegemonic defeatism: The mainstreaming of far-right politics in France». Parliamentary Affairs: gsae044. doi:. ISSN 0031-2290. https://academic.oup.com/pa/advance-article/doi/10.1093/pa/gsae044/7918800.
- ↑ McAuley, James (22 April 2022). «The French Far Right Comes on Little Cat Feet». The New Yorker. https://www.newyorker.com/news/letter-from-europe/the-french-far-right-comes-on-little-cat-feet. Ανακτήθηκε στις 9 July 2024.
- ↑ Liphshiz, Cnaan (30 Μαρτίου 2018). «Court upholds Jean-Marie Le Pen's Holocaust denial conviction». Jewish Telegraphic Agency. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2024.
- ↑ «Jean-Marie Le Pen fined again for dismissing Holocaust as 'detail'». The Guardian. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2024.
- ↑ Shields, 2007, p. 229.
- ↑ IEFIMERIDA.GR, NEWSROOM (26 Μαΐου 2019). «Ευρωεκλογές 2019: Πρώτη η Λεπέν στη Γαλλία σύμφωνα με το Exit Poll». iefimerida.gr.
- ↑ Shields, 2007, pp. 247, 264, 297 and 301.
- ↑ DeClair, 1999, pp. 6 and 104.
- ↑ DeClair, 1999, pp. 46, 56 and 71.
- ↑ «Marine Le Pen temporarily steps down as Front National leader to concentrate on presidential bid». The Independent. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2017.
- ↑ «France's far right replaces Le Pen with Jordan Bardella – DW – 11/05/2022». dw.com. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2022.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- DeClair, Edward G. (1999). Politics on the fringe: the people, policies, and organization of the French National Front. Εκδόσεις Πανεπιστημίου Ντιουκ. ISBN 978-0-8223-2139-2.
- Shields, James (2007). The extreme right in France: from Pétain to Le Pen. Εκδόσεις Ράουτλετζ. ISBN 978-0-415-37200-8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Εθνική Συσπείρωση (Γαλλία) στο Wikimedia Commons
 |
Αυτό το λήμμα χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το. |
 |
Αυτό το λήμμα σχετικά με την Πολιτική επιστήμη ή την Πολιτική χρειάζεται επέκταση. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το. |
