Δούκας του Λόιχτενμπεργκ
Ο Δούκας του Λόιχτενμπεργκ (Γερμανικά: Herzog von Leuchtenberg) ήταν τίτλος που δημιουργήθηκε δύο φορές από τους μονάρχες της Βαυαρίας για τους συγγενείς τους. Η πρώτη δημιουργία απονεμήθηκε από τον Μαξιμιλιανό Α΄, Εκλέκτορα της Βαυαρίας, στον γιο του Μαξιμιλιανό Φίλιππο Ιερώνυμο, μετά τον θάνατο του οποίου χωρίς παιδιά τα εδάφη πέρασαν πίσω στον ανιψιό του, Εκλέκτορα Μαξιμιλιανό Β΄.[1] Αναδημιουργήθηκε από τον Μαξιμιλιανό Α΄ Ιωσήφ, Βασιλιά της Βαυαρίας, στις 14 Νοεμβρίου 1817 και απονεμήθηκε στον γαμπρό του, Ευγένιο Μπωαρναί, ο οποίος έλαβε τον τίτλο της Βασιλικής Υψηλότητας με προσωπική χορηγία και τον τίτλο της Γαληνοτάτης Υψηλότητας για τους αγνατικούς απογόνους του.[2][3] Ο Ευγένιος ήταν ο υιοθετημένος θετός γιος του έκπτωτου αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας και προηγουμένως κατείχε τον τίτλο του Γάλλου πρίγκιπα με τον τίτλο της Αυτοκρατορικής Υψηλότητας.[4] Ήταν επίσης κληρονόμος του αυτοκράτορα στη Φρανκφούρτη και για λίγο στην Ιταλία. Ο βασιλιάς Μαξιμιλιανός Ιωσήφ αποζημίωσε τον γαμπρό του μετά την απώλεια των άλλων τίτλων του και τον ονόμασε κληρονόμο του βασιλείου από τους άρρενες απογόνους του βασιλικού οίκου και επόμενο σε σειρά προτεραιότητας μετά τη Βασιλική Οικογένεια.
Ο δευτερεύων τίτλος, επίσης στην βαυαρική ευγενή τάξη, ήταν Πρίγκιπας του Άιχστετ, αλλά η προσαρτημένη περιοχή του πουλήθηκε από τον 4ο Δούκα στον Βασιλιά της Βαυαρίας το 1855.[5] Στις 14 Ιουλίου 1839, ο αυτοκράτορας Νικόλαος Α' της Ρωσίας παραχώρησε τον τίτλο της Αυτοκρατορικής Υψηλότητας ρωσικού και φινλανδικού ύφους, μαζί με τον δευτερεύοντα τίτλο Πρίγκιπας Ρομανόφσκι, στον 3ο Δούκα Μαξιμιλιανό, ο οποίος μόλις είχε παντρευτεί την κόρη του, Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Νικολάγιεβνα.[6]
Ο Νικόλαος Μαξιμιλιανόβιτς, 4ος Δούκας του Λόιχτενμπεργκ, χρίστηκε Δούκας του Λόιχτενμπεργκ στη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1890 από τον Αλέξανδρο Γ΄ της Ρωσίας, καθώς η δουκική οικογένεια αποτελούνταν τότε από μέλη της εκτεταμένης Ρωσικής Αυτοκρατορικής Οικογένειας. Αυτή η δημιουργία επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την ανύψωση του τίτλου από Γαληνοτάτη σε Αυτοκρατορική Υψηλότητα και επρόκειτο να τον φέρουν όλοι οι άρρενες απόγονοι του Νικολάου που γεννήθηκαν από γάμους του αντίστοιχου βαθμού, του εν ενεργεία Δούκα από το 1852 έως το 1891. Ο τίτλος ήταν σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικός, χωρίς να συνδέονται γαίες ή διακυβέρνηση. Το τίτλο και ο τίτλος έγιναν "Δούκας του Λόιχτενμπεργκ (ή του) Μπωαρναί".
Μετά τον θάνατο του 8ου Δούκα το 1974, δεν παρέμειναν κληρονόμοι με πλήρη δυναστική ιδιότητα. Ο γάμος των γονέων του 8ου Δούκα ήταν ο τελευταίος ισότιμος γάμος που συνήψε άνδρας δυνάστης του Οίκου των Μπωαρναί. Τον τίτλο διεκδικεί ο Νικόλαος του Λόιχτενμπεργκ (γεν. 1933),[7] ανώτερος κληρονόμος του 4ου Δούκα από μοργανατικό γάμο, του οποίου ο παππούς Νικόλαος Νικολάγιεβιτς (1868–1928) ονομάστηκε Δούκας του Λόιχτενμπεργκ το 1890 με διάταγμα του Τσάρου Αλεξάνδρου Γ΄ της Ρωσίας, με τον τίτλο της Υψηλότητας.[8]
Δούκες του Λόιχτενμπεργκ
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1650, 1η δημιουργία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]1817, 2η δημιουργία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Ευγένιος ντε Μπωαρναί (1817–1824)[10]
- Αύγουστος του Λόιχτενμπεργκ (1824–1835)[11]
- Μαξιμιλιανός του Λόιχτενμπεργκ (1835–1852)[12]
- Νικόλαος Μαξιμιλιάνοβιτς του Λόιχτενμπεργκ (1852–1891)
- Ευγένιος Μαξιμιλιάνοβιτς του Λόιχτενμπεργκ (1891–1901)
- Γεώργιος Μαξιμιλιάνοβιτς του Λόιχτενμπεργκ (1901–1912)
- Αλέξανδρος Γεωργίεβιτς του Λόιχτενμπεργκ (1912–1942)
- Σέργιος Γεωργίεβιτς του Λόιχτενμπεργκ (1942–1974)
Δούκες του Λόιχτενμπεργκ, μοργανατικός κλάδος (1890–σήμερα)
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Νικόλαος Νικολάγιεβιτς του Λόιχτενμπεργκ (1890-1928)
- Νικόλαος Νικολάγιεβιτς του Λόιχτενμπεργκ (1928-1937)
- Νικόλαος του Λόιχτενμπεργκ (1937-)
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Huberty, Michel· Giraud, Alain· Magdelaine, F. and B. (1985). L'Allemagne Dynastique, Tome IV -- Wittelsbach. France: Laballery. σελίδες 88, 127. ISBN 2-901138-04-7.
- ↑ Abbott, J.S.C. (1856). Confidential Correspondence of The Emperor Napoleon and the Empress Josephine: Including Letters from the Time of their Marriage until the Death of Josephine and also Several Private Letters from the Emperor to his Brother Joseph, and other Important Personages. New York: Mason Brothers. σελίδες 86–88.
- ↑ Kerautret, Michel. Eugène de Beauharnais, Fils et vice-roi de Napoléon, Paris, Tallandier, January 2021, pp. 255, 397.
- ↑ Miller, E.J. (1967). «The Napoleonic Kingdom of Italy». The British Museum Quarterly 31: 3/4.
- ↑ Bordonove, Georges. Les rois fous de Bavière, Robert Laffont, 1964, pp. 315, 62.
- ↑ Bettely, Marie· Halperin, James L (2008). Heritage Auction of Russian & British Royal Objects "The James C. Russo Collection". Heritage Capital Corporation. σελ. 14. ISBN 9781599672304.
- ↑ Ettle, Elmar. « Hoher Besuch in Kipfenberg », Donaukurier, 9 July 2016.
- ↑ Belyakova, Zoia. Honour and fidelity: the Russian Dukes of Leuchtenberg, Logos Publisher, 2010, pp. 18-75.
- ↑ Επίσης: Πρίγκιπας Επίτροπος της Βαυαρίας (1679-1680)
- ↑ Επίσης: Γάλλος Πρίγκιπας (1804), Αντιβασιλέας της Ιταλίας (1805), Πρίγκιπας της Βενετίας (1807), Πρίγκιπας του Άιχστετ (1817), Κληρονόμος του Μεγάλου Δουκάτου της Φρανκφούρτης (1810)
- ↑ Επίσης: Πρίγκιπας του Άιχστετ (1824), Δούκας της Ναβάρρας (1814), Δούκας της Σάντα Κρουζ (1829), Πρίγκιπας Σύζυγος της Πορτογαλίας (1835)
- ↑ Δούκας της Ναβάρρας (1835)
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Bayern, Prinz Adalbert, Die Herzen der Leuchtenberg: Chronik einer napoleonisch-bayerisch-europäischen Familie. Munich, Neuausg, 1992, p. 384. ISBN 3-485-00665-3.
- Belyakova, Zoia. Honour and fidelity: the Russian Dukes of Leuchtenberg, Logos Publisher, 2010. ASIN B00C40ONY8.
- Belyakova, Zoia. Вернувшиеся из забвения, Genio Loci, 2012, p.125. ISBN 978-5-903903-10-8.
- Fanning, Charles W. Dukes of Leuchtenberg: A Genealogy of the Descendants of Eugene de Beauharnais, J.V. Poate, 1983, p. 106. ISBN 0-9500183-4-1.
- Jahn, Cornelia et al., Leuchtenberg: Zeit des Adels in Seeon und Stein, Kultur- und Bildungszentrum, Kloster Seeon, 2008, p. 80. ISBN 978-3-00-024283-0.
- Martignac, Gérald Gouyé & Sementéry, Michel. La descendance de Joséphine impératrice des Français, Paris, Christian, 1994, p. 225. ISBN 2-86496-058-3.
- Sakharov, Igor «Subjects of the French Kings → Bavarian Dukes → Members of the Russian Imperial House → Citizens of Germany, France, Canada, USA: The Beauharnais over the last 200 years», Genealogica & Heraldica, Ottawa, 1996, pp. 249-254.
