Ανδρέας Παλαιολόγος (γιος Μανουήλ)
| Ανδρέας Παλαιολόγος | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 1476 (μετά το) Κωνσταντινούπολη |
| Θάνατος | 16ος αιώνας |
| Χώρα πολιτογράφησης | Οθωμανική Αυτοκρατορία |
| Θρησκεία | Μουσουλμάνος |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Περίοδος ακμής | 15ος αιώνας |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Μανουήλ Παλαιολόγος |
| Συγγενείς | Ανδρέας Παλαιολόγος (θείος από την πλευρά του πατέρα), Θωμάς Παλαιολόγος (παππούς) και Μανουήλ Β´ Παλαιολόγος (προπάππος) |
| Οικογένεια | Δυναστεία των Παλαιολόγων |
Ο Ανδρέας Παλαιολόγος ήταν Οθωμανός αριστοκράτης, μέλος της Οικογένειας των Παλαιολόγων.
Ήταν γιος του Μανουήλ Παλαιολόγου[1] και άγνωστης μητέρας. Παππούς του ήταν ο Θωμάς Παλαιολόγος. Ο Ανδρέας πιθανότατα πήρε το όνομα του θείου του, αδελφού του Μανουήλ, Ανδρέα Παλαιολόγου. Ο Ανδρέας γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε μετοικήσει ο πατέρας του το 1476 από την εξορία στη Ρώμη, όπου είχε ζήσει υπό την προστασία του Πάπα. Ο Μωάμεθ ο Πορθητής είχε φροντίσει γενναιόδωρα τον Μανουήλ, από του συγγενείς του οποίου είχε κατακτήσει την Πόλη.
Αν και ο Μανουήλ παρέμεινε χριστιανός μέχρι το θάνατό του, κάποια στιγμή πριν το 1512, ο Ανδρέας έγινε μουσουλμάνος από τον Σελίμ Β΄[1], ασπάστηκε το Ισλάμ και υπηρέτησε ως Οθωμανός αξιωματούχος της αυλής[2] με το όνομα Μεχμέτ Πασάς. Ήταν το τελευταίο βέβαιο μέλος του αυτοκρατορικού κλάδου της οικογένειας των Παλαιολόγων.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ανδρέας Παλαιολόγος ήταν γιος του Μανουήλ και εγγονός του Θωμά Παλαιολόγου, αδελφού του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου, τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα. Αν και ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ είχε πεθάνει υπερασπιζόμενος την Κωνσταντινούπολη από τους Οθωμανούς και τον Σουλτάνο Μωάμεθ Β' το 1453, και ο Θωμάς είχε καταφύγει στην εξορία το 1460[3], ο Μανουήλ ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1476 ζητώντας το έλεος του Μωάμεθ του Πορθητή[4][5]. Προηγουμένως, ο Μανουήλ ζούσε με τον αδερφό του, Ανδρέα, υπό την προστασία του παπισμού στη Ρώμη, αλλά η συνεχής περικοπή της επιδότησής τους τους είχε οδηγήσει σε κακή οικονομική κατάσταση. Αφού έλαβε αρκετές μη ικανοποιητικές προσφορές από διάφορους δυτικοευρωπαίους δούκες, ο Μανουήλ ικανοποιήθηκε από τη γενναιόδωρη πληρωμή που έλαβε από τον Μωάμεθ Β' στην Κωνσταντινούπολη και έμεινε στην Πόλη για το υπόλοιπο της ζωής του. Εκτός από το εισόδημα, ο Μανουήλ έλαβε επίσης στέγη και δύο παλλακίδες από τον σουλτάνο[4][6]. Με αυτές τις δύο παλλακίδες[5] ή ίσως με κάποια σύζυγο[7], ο Μανουήλ απέκτησε τουλάχιστον δύο γιους: τον Ιωάννη, που πέθανε νέος[6] και τον νεότερο[8], Ανδρέα[6].
Ο Μανουήλ πέθανε ως χριστιανός κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βαγιαζήτ Β' (βασ. 1481–1512)[5], γιου και διαδόχου του Μωάμεθ του Πορθητή, αλλά ο Ανδρέας ασπάστηκε το Ισλάμ[6]. Το 1932, ο βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυθηνός ταύτισε τον Ανδρέα με τον Μεσίχ Πασά, έναν Οθωμανό στρατιώτη που συμμετείχε σε μια αποτυχημένη επίθεση στη Ρόδο το 1480. Δεδομένου ότι ο Ανδρέας θα ήταν το πολύ τεσσάρων ετών τότε, η ταύτιση είναι λαθεμένη. Ο Μεσίχ Πασάς φαίνεται ότι είχε κάποια Παλαιολόγεια καταγωγή, ωστόσο ήταν γιος του Θωμά Παλαιολόγου Γίδου[6]. Ο Άγγλος ιστορικός Στίβεν Ράνσιμαν γράφει ότι το μουσουλμανικό όνομα του Ανδρέα ήταν Μεχμέτ Πασάς και ότι υπηρετούσε ως Αυλικός αξιωματούχος στην Κωνσταντινούπολη[9].
Ο Ανδρέας πιστεύεται ότι δεν είχε δικά του παιδιά[7]. Ο Άγγλος ιστορικός Γουίλιαμ Μίλερ γράφει ότι ο Ανδρέας, με το όνομα Μεχμέτ Πασάς, αναφέρεται για τελευταία φορά κατά τη βασιλεία του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς (1520–1566)[8]. Αν και στους μεταγενέστερους αιώνες καταγράφονται ευγενείς με το όνομα Παλαιολόγος, κυρίως μια οικογένεια από το Πέζαρο της Ιταλίας που ισχυριζόταν ότι καταγόταν από την Αυτοκρατορική δυναστεία, εντούτοις η γενεαλογία τους δεν μπορεί να επαληθευτεί με σιγουριά[8]. Αν ληφθούν υπόψη μόνο εκείνοι οι Παλαιολόγοι των οποίων η νόμιμη ανδρική καταγωγή μπορεί να επαληθευτεί με σιγουριά, ο θάνατος του Ανδρέα κάποια στιγμή τον 16ου αιώνα σηματοδότησε την εξαφάνιση της αυτοκρατορικής οικογένειας[10].
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Κωνσταντίνος Κουμάς, Ἱστοριαι των ἀνθρωπινων πραξεων ἀπο των ἀρχαιοτατων χρονων ἑως των ἡμερων ..., σελ. 564
- ↑ Seven times the ring: short stories, Ismēnē V. Kapantaē, Anne-Marie Farmakides, McGill University. Modern Greek Development - 1994, σελ. 134
- ↑ Harris 2013, σελ. 649.
- 1 2 Harris 1995, σελ. 540.
- 1 2 3 Harris 2010, σελ. 254.
- 1 2 3 4 5 Nicol 1992, σελίδες 115–116.
- 1 2 Runciman 2009, σελ. 183.
- 1 2 3 Miller 1908, σελ. 455.
- ↑ Runciman 1969, σελίδες 183–184.
- ↑ Nicol 1992, σελ. 116.
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Harris, Jonathan (1995). «A worthless prince? Andreas Palaeologus in Rome, 1465-1502» (στα αγγλικά). Orientalia Christiana Periodica 61: 537–554. https://www.academia.edu/9864507.
- Harris, Jonathan (2013). «Despots, Emperors, and Balkan Identity in Exile» (στα αγγλικά). The Sixteenth Century Journal 44 (3): 643–661.
- Harris, Jonathan (2010). The End of Byzantium. New Haven: Yale University Press. ISBN 978-0300117868. JSTOR j.ctt1npm19.
- Miller, William (1908). The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1556). E. P Dutton and Company. OCLC 1106830090.
- Nicol, Donald M. (1992). The Immortal Emperor: The Life and Legend of Constantine Palaiologos, Last Emperor of the Romans. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0511583698.
- Runciman, Steven (1969) [1965]. The Fall of Constantinople 1453. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0521398329.
- Runciman, Steven (2009) [1980]. Lost Capital of Byzantium: The History of Mistra and the Peloponnese. New York: Tauris Parke Paperbacks. ISBN 978-1845118952.
