Αμπούλ-Κασίμ αλ-Ταγίμπ
| Αμπούλ-Κασίμ αλ-Ταγίμπ | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | Φεβρουάριος 1130 ή Μάρτιος 1130 Κάιρο |
| Χώρα πολιτογράφησης | Χαλιφάτο των Φατιμιδών |
| Θρησκεία | Σιισμός |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | ιμάμης |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Αλ-Αμίρ μπι-Αχάμ Αλάχ |
Ο Αμπούλ-Κασίμ αλ-Ταγίμπ ιμπν αλ-Αμίρ, Abū'l-Qāsim al-Ṭayyib ibn al-Āmir (αραβ.: أبو القاسم الطيب بن الآمر ) ήταν, σύμφωνα με την αίρεση Ταγιμπί του Ισμαηλισμού, ο 21ος ιμάμης. Μοναχογιός του χαλίφη αλ-Αμίρ μπι-Αχκάμ Αλάχ, ο αλ-Ταγίμπ ήταν βρέφος όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας του. Εν μέσω της επακόλουθης διαμάχης για την εξουσία, ο αλ-Ταγίμπ εξαφανίστηκε. Οι σύγχρονοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι απεβίωσε ή σκοτώθηκε κρυφά από έναν από τους αντίπαλους ισχυρούς άνδρες. Μέχρι το 1132, ο θείος του αλ-Χαφίζ αυτοανακηρύχθηκε χαλίφης και ιμάμης, διαδεχόμενος τον αλ-Αμίρ. Αυτό δεν έγινε δεκτό από τους Ισμαηλίτες της Υεμένης, οι οποίοι υποστήριξαν τα δικαιώματα του αλ-Ταγίμπ.
Αυτό σηματοδότησε τη δημιουργία δύο αντίπαλων αιρέσεων του Μουσταλί Ισμαηλισμού: των Χαφιζί, που ακολούθησαν τον αλ-Χαφίζ, και των Ταγιμπί, που ακολούθησαν τον αλ-Ταγίμπ. Οι Ταγιμπί υποστηρίζουν ότι ο αλ-Ταγίμπ διασώθηκε από το Κάιρο και μεταφέρθηκε σε ασφαλές μέρος, αλλά αυτός και όλοι οι επόμενοι ιμάμηδες Ταγιμπί παρέμειναν κρυμμένοι. Η κοινότητα Ταγιμπί, αντ' αυτού, καθοδηγείται από μία ακολουθία «απόλυτων ιεραποστόλων» (νταΐ αλ-μουτλάκ).
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Μουχάμαντ αλ-Μαχντί
- Απόκρυψη (Ισλάμ)
Αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Περαιτέρω ανάγνωση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Brett, Michael (2017). The Fatimid Empire. The Edinburgh History of the Islamic Empires. Edinburgh: Edinburgh University Press. ISBN 978-0-7486-4076-8.
- Halm, Heinz (2014). Kalifen und Assassinen: Ägypten und der vordere Orient zur Zeit der ersten Kreuzzüge, 1074–1171 (στα Γερμανικά). Munich: C.H. Beck. ISBN 978-3-406-66163-1.
- Stern, S. M. (1951). «The Succession to the Fatimid Imam al-Āmir, the Claims of the Later Fatimids to the Imamate, and the Rise of Ṭayyibī Ismailism». Oriens 4 (2): 193–255. doi:.
